“ท่านปู่ ดื่มน้ำสักหน่อยนะคะ” ซางอวี่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ซ่งฉีอานรีบประคองซ่งต้าไห่ ป้อนน้ำให้เขาเล็กน้อย
ซ่งต้าไห่ดื่มน้ำแล้วรู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง มองซางอวี่ด้วยแววตาอ่อนโยน “ไม่คิดว่าหมอซางจะสาวน้อยขนาดนี้”
ซางอวี่ยิ้ม “ฉันช่วยคุณดูนะคะ”
“ดี ดี” ซ่งต้าไห่ยื่นมือออกไป
ซางอวี่ตรวจชีพจรอย่างละเอียด หลังจากตรวจเสร็จทั้งสองมือ ก็ให้ซ่งต้าไห่นอนลง กดคลำแขนขาและช่องอกเบาๆ
เมื่อตรวจเสร็จ ซางอวี่ก็หยิบเข็มเงินของตัวเองออกมา
“ท่านปู่ ฉันจะฝังเข็มให้คุณสักสองสามเข็ม แล้วช่วยปรับสมดุลร่างกาย ทานยาสักระยะหนึ่ง ก็ไม่มีอะไรมากแล้วค่ะ” ซางอวี่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเป็นธรรมชาติ
ซ่งต้าไห่ฟังแล้วถึงกับอึ้งไป
นี่มันโรคเรื้อรังของเขา เป็นรากเหง้าที่หลงเหลือตั้งแต่สมัยต่อต้านสงคราม ความเจ็บปวดนี่ทวีขึ้นทุกวัน
หลายปีที่ผ่านมาไม่รู้เชิญหมอมากี่คนแล้ว ล้วนบอกว่ารักษาไม่ได้ ทำได้แค่อดทน
เด็กสาวกลับบอกว่าไม่มีอะไรมาก...
ซ่งต้าไห่ไม่อยากเชื่อ
ซ่งเจิงเจิงเกือบจะเอ่ยถามซางอวี่แล้วว่ารักษาไม่เป็นหรือไม่ แต่ถูกซ่งฉีอานห้ามไว้ด้วยสายตา
“ลำบากหมอซางแล้ว” ซ่งต้าไห่แม้จะตกใจ แต่ก็ยังพูดอย่างสุภาพ
เขาคิดว่า เด็กสาวอายุน้อย ดูอะไรไม่ออก และไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าหลานชาย จึงพูดไปอย่างนั้น
เขาเข้าใจ ใครบ้างที่ตอนหนุ่มสาวจะไม่เคยมองโลกว่าว่างเปล่า
ซางอวี่หยิบเข็มเงินขึ้นมา ส่งสัญญาณให้ซ่งฉีอานช่วยถอดเสื้อตัวนอกของซ่งต้าไห่ และพับขากางเกงขึ้นให้เห็นน่อง