เกสต์เฮาส์
ซางอวี่ย่องเบา ๆ จากชานพักชั้นสองกลับมายังห้องของตัวเอง
เวลานี้ดึกมากแล้ว แขกส่วนใหญ่ของเกสต์เฮาส์ต่างเข้านอนกันหมด
ซางอวี่วางกระบุงหลังลง
เนื้อที่ซื้อมาวันนี้ รวมถึงแป้งที่เหลืออีกหนึ่งถุงกับอะไหล่ที่เก็บมาจากลานรับซื้อของเก่าของโรงงานเครื่องจักรกล
ซางอวี่จัดของของตัวเองในมิติพกพา อัด ๆ ยัด ๆ จนเต็มสามกระบุงหลัง
ของเหล่านี้ต้องเอาให้คนในครอบครัวเห็นต่อหน้าต่อตา จะเก็บไว้ในมิติพกพาไม่ได้
ซางอวี่ยกออกมาวางพิงข้างฝา
จัดการเรียบร้อย เธอกำลังจะเข้าไปนอนในมิติพกพา ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาอยู่หน้าประตู
ซางอวี่ตื่นตัวขึ้นทันที แนบหูฟังเสียงตรงประตู
เสียงกรุบกริบดังขึ้น…
เอี๊ยด ประตูห้องข้าง ๆ ถูกใครบางคนแง้มออกเบา ๆ
ไม่นาน ห้องข้าง ๆ ก็มีเสียงปึงทึบกับเสียงร้องโอดครวญดังมา
ซางอวี่เป็นคนแรกที่พุ่งออกจากห้อง เดินฉับ ๆ ไปยังห้องข้างเคียง
ไฟในห้องข้างเคียงสว่างขึ้น
ทหารนายหนึ่งจับกดชายคนหนึ่งลงกับพื้น
ชายคนนั้นร้องคราง “โอ๊ย ๆ ทหารท่าน เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดแล้ว กระผมมาตามหาเมีย เดินผิดห้อง เดินผิดห้อง
เมียกระผมอยู่ชั้นนี้…”
“เมียคุณชื่ออะไร” ทหารถาม
“ซางอวี่ เมียผมชื่อซางอวี่” ชายคนนั้นตะโกนทันที
“ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่า คู่ครองของฉันเปลี่ยนตัวแล้ว” เสียงเย็นใสดังมา
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นเห็นซางอวี่ยืนกอดอกอยู่ตรงประตู ก็ดิ้นรนอย่างแรงหมายจะลุกขึ้น แต่ถูกทหารกดแน่นกับพื้น