ซางอวี่คุยกับเด็ก ๆ พลางรอให้ไก่ป่าสุก ก็ต้องใช้เวลาอยู่เหมือนกัน
ซางอวี่มือก็ง่วนอยู่กับของตรงหน้า ปากก็สอนทบทวนความรู้เรื่องสมุนไพรที่สอนไปวันนี้
ซางอวี่คิดว่า วันนี้สอนไปตั้งเยอะ เด็กพวกนี้ไม่มีทางจำได้หมด อย่างน้อย ๆ ก็คงไม่มีทางจำได้หมดทุกคน
ปรากฏว่า เด็ก ๆ จำได้หมดทุกคน
รวมทั้งสรรพคุณและวิธีใช้แบบง่าย ๆ ด้วย
ซางอวี่ยกนิ้วโป้งให้ “พวกเธอนี่ทั้งฉลาดทั้งขยันจริง ๆ”
ต้าโกว่วกับพวกถูกซางอวี่ชมจนออกอาการเขิน ๆ กันไปตาม ๆ กัน
ตอนพวกเขาเด็ดไปด้วย ก็ทบทวนไปด้วย ถ้าคนไหนลืมก็เตือนกันไปมา
“พวกสมุนไพรนี้เอาไปส่งโรงพยาบาลอำเภอโดยตรงไม่ได้นะ ต้องเอามาจัดการก่อนสักหน่อย ช่วงนี้พวกเธอก็เด็ดมาเพิ่มอีกหน่อย แล้วเอามาส่งที่ฉัน ฉันจะช่วยตากเก็บไว้รวมกัน พอได้ปริมาณพอเหมาะแล้ว ค่อยเอาไปขายที่โรงพยาบาลอำเภอ” ซางอวี่บอก
“ครับพี่ พวกเราฟังพี่ทุกอย่าง” ต้าโกว่วเป็นคนแรกที่รับคำ เด็กคนอื่น ๆ ก็ขานรับ
“ถึงตอนนั้นจะแยกชั่งน้ำหนักให้พวกเธอแต่ละคน พวกเธอก็จดไว้เองแล้วกัน”
“ไม่ต้องหรอกพี่ ของพวกเราไม่ต้องแยกชั่งน้ำหนักแยกคนหรอก เราเอามารวมกันหมดเลย ถึงตอนนั้นก็แบ่งเงินกันตามหัวคน” ต้าโกว่วบอก
นี่ก็คือข้อสรุปที่พวกเขาคุยกันไว้แล้ว
ต้าโกว่วคิดว่าการแยกชั่งน้ำหนักให้แต่ละคนมันยุ่งยาก พวกเขารบกวนซางอวี่อยู่แล้ว ก็เลยอยากจะทำให้ง่ายที่สุด
พวกเขาโตมาด้วยกัน เป็นเด็กที่หนักแน่นเอาการเอางาน ไม่มีใครอู้งาน ก็เลยรวม ๆ กันไปเลย