ขณะที่ป้าซุนพูด สีหน้าของเธอเรียบเฉยอยู่ตลอด แม้มองไม่ออกว่ายินดีหรือโศกเศร้า แต่ซางอวี่กลับสัมผัสได้ถึงความเศร้าที่ซ่อนอยู่
“ป้าไม่เคยคิดหรือคะว่าถ้าช่วยพวกเขาไปเรื่อย ๆ แล้วถูกคนข้างบนจับได้ จะเกิดผลตามมาอย่างไร?” ซางอวี่ถาม
“จะมีผลอะไรอีกล่ะ?” ป้าซุนยิ้มพลางส่ายหน้า “อย่างมากก็แค่ตายเท่านั้นเอง”
ตอนพูด เธอดูราวกับมองความเป็นความตายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว
“ตอนนี้ป้าก็อายุมากแล้ว ต้องจากบ้านเกิดไปใช้ชีวิตข้างนอก พอไปอยู่จริง ๆ อาจจะปรับตัวไม่ได้ และอาจไม่ได้อยู่ดีกว่าตอนนี้ด้วยซ้ำ” ซางอวี่กล่าว
“ถึงอย่างนั้นฉันก็ต้องไป ต่อให้ต้องตายอยู่ข้างนอก ฉันก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้ว”
ซางอวี่มองป้าซุน
เธออดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมป้าซุนถึงได้เกลียดแผ่นดินผืนนี้มากมายขนาดนั้น…
ป้าซุนค่อย ๆ เอ่ยว่า “นายหญิงของฉันเป็นผู้หญิงที่ใจดีและอ่อนโยนมาก
เธอไม่เคยทำร้ายใครเลย แม้แต่ในปีที่เกิดภัยพิบัติ เธอก็ยังตั้งโรงทานแจกโจ๊ก ช่วยเหลือชาวบ้านยากจน
ในช่วงสงคราม เธอก็เคยช่วยเหลือผู้คนมากมาย ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
แต่เธอรู้ไหมว่าเธอตายอย่างไร?”
ซางอวี่ขมวดคิ้วแน่น ไม่ได้พูดอะไร เพียงมองป้าซุนเงียบ ๆ
“คนพวกนั้นบอกว่าจะปฏิรูปที่ดิน จะคืนที่ดินให้ชาวบ้าน”
ป้าซุนเหมือนนึกถึงคนเก่าแก่ แววตาและสีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้า
“นายท่านย่อมไม่ยอมอยู่แล้ว พวกเขาทุ่มเทมามากมาย แต่ตอนนี้กลับรักษาแม้แต่ที่ดินของตัวเองไว้ไม่ได้ ท่านจึงคิดจะเรียกร้องความเป็นธรรมด้วยเหตุผล