ซางอวี่เปิดประตูรถแล้วก้าวลงมา
เติ้งซินก้าวไปยืนข้างกายเธอก่อน คนอื่น ๆ ก็รีบเข้ามาล้อมซางอวี่ไว้ตรงกลาง
เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่มีทางหนีไปจากพวกเขาได้
ซางอวี่ล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋า แล้วก้าวยาว ๆ เดินเข้าไปด้านใน
หญิงชราที่อยู่ข้างในเปิดประตูรั้วออกแล้ว
ซางอวี่เดินเข้าไปอย่างสบายอารมณ์ ยังมีแก่ใจสำรวจการตกแต่งภายในบริเวณบ้านอีกด้วย
“เตรียมอาหารเสร็จหรือยัง” ซางอวี่เอ่ยถาม
หญิงชราตอบทันที “เตรียมไว้แล้วค่ะ อุ่นอีกหน่อยก็ทานได้
ทุกท่านเข้าไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะคะ พอถึงเวลากินข้าวแล้วฉันจะเรียกค่ะ”
หญิงชรามีท่าทีสุภาพนอบน้อมมาก เธอคิดว่าซางอวี่เป็นหัวหน้าของคนกลุ่มนี้
อย่างไรเสีย ท่าทางของซางอวี่ก็ดูเหมือนหัวหน้าจริง ๆ
เติ้งซินกัดฟันกรอด
“ฉันพักห้องไหน” ซางอวี่หันกลับไปถามเติ้งซิน
เติ้งซินหันไปทางหญิงชรา “ป้าซุน เอาห้องที่สะอาดที่สุด กว้างที่สุด และสบายที่สุดให้เธอพัก”
“ได้ค่ะ” ป้าซุนตอบรับ ก่อนหันมามองซางอวี่ “คุณตามฉันมาเลยค่ะ”
ซางอวี่ก้าวตามป้าซุนไป ป้าซุนพาเธอไปยังห้องตรงกลาง
ซางอวี่ผลักประตูเดินเข้าไป ภายในห้องสะอาดเอี่ยมไร้ฝุ่น เห็นได้ชัดว่าผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้าห่มเพิ่งเปลี่ยนใหม่
บนโต๊ะหัวเตียงยังมีดอกไม้สองกิ่งปักอยู่ แม้เธอจะเรียกชื่อดอกไม้ไม่ถูก แต่ก็ดูสวยทีเดียว
ซางอวี่เลิกคิ้ว ที่พักแห่งนี้นับว่าใช้ได้จริง ๆ