เช้าตรู่วันถัดมา
ตอนซางอวี่ตื่น ป้าซุนก็เตรียมอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว บนโต๊ะใหญ่มีอาหารวางอยู่เต็มไปหมด
ซาลาเปาไส้เนื้อ โจ๊กข้าว ไข่ต้ม แล้วยังมีผักยำอีกหลายจาน
ป้าซุนทำเหมือนเมื่อคืน ตักอาหารแยกไว้ให้ซางอวี่หนึ่งชุด แล้วนำไปวางบนโต๊ะอาหารในห้อง
ซางอวี่กินอย่างเอื่อยเฉื่อยสบายอารมณ์
พวกเติ้งซินกินกันเสร็จหมดแล้ว ยืนวนเวียนอยู่ตรงประตูหลายรอบ แต่ซางอวี่ยังคงกินอาหารเช้าอย่างสบายใจ
พูดได้เต็มปากว่าเธอทำเหมือนพวกเขาเป็นอากาศ เห็นก็เหมือนไม่เห็น
ตอนนี้อารมณ์ของเติ้งซินสงบลงเป็นปกติแล้ว ยาที่กินไปเมื่อวานถูกขับออกจากร่างกายหมดแล้ว
เขายืนอยู่ตรงประตู สีหน้าลุ่มลึกจนดูไม่ออกว่ากำลังโกรธหรือดีใจ ส่วนคนที่มากับเขาหลายคนเริ่มอดทนไม่ไหว
เมื่อคืนพวกเขารีบพาเสี่ยวหลี่ไปส่งโรงพยาบาลในอำเภอที่อยู่ใกล้ที่สุดทั้งคืน
เสี่ยวหลี่พักรักษาตัวอยู่ที่นั่น พวกเขาจึงมีคนลดลงไปหนึ่งคน นั่งรถแล้วไม่เบียดกันเหมือนก่อน
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกถูกชะตากับซางอวี่ขึ้นมา
ซางอวี่ไม่ใส่ใจอยู่แล้ว คนที่ไม่ชอบหน้าเธอมีตั้งมากมาย จะเพิ่มพวกเขาเข้าไปอีกไม่กี่คนก็ไม่เห็นเป็นไร
กระทั่งครึ่งชั่วโมงผ่านไป ซางอวี่ถึงกินอาหารเช้าเสร็จ เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดปากเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นเดินไปหาเติ้งซินอย่างไม่รีบร้อน “จะออกเดินทางแล้วเหรอ”
เติ้งซินพยักหน้า “ใช่ ขึ้นรถก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปขับเอง”