ซางอวี่รู้ผลการจัดการของซางต้ากังและพวกในอีกสามวันต่อมา
สุดท้ายหวังเสี่ยวฮวาก็รับผิดไว้ทั้งหมด
เธอบอกว่าเรื่องที่ลักพาตัวเด็กไปเมื่อปีนั้นเป็นความคิดของเธอเอง ก่อนที่ความจริงจะถูกเปิดเผย ครอบครัวของซางต้ากังก็ไม่รู้ว่าซางอวี่ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ
เด็กผู้หญิงแถวชนบททั่วไปต่างก็มีชีวิตที่ไม่ค่อยดีนัก
ที่ตามมาหาที่ในเมืองครั้งนี้ หวังเสี่ยวฮวาก็บอกว่าเป็นความคิดของเธอ เธออยากพาซางอวี่กลับไปขายเอาเงินสินสอด
คนอื่น ๆ ต่างก็ถูกหลอกทั้งนั้น
ในที่สุด หวังเสี่ยวฮวาถูกส่งไปใช้แรงงานที่ฟาร์มเป็นเวลา 20 ปี
ซางต้ากังถูกว่ากล่าวตักเตือน ส่วนซางเจี้ยนปังกับต่งกุ้ยฉินพ้นผิดและถูกปล่อยตัว
มองผิวเผินเหมือนเรื่องนี้จะจบลงเพียงนั้น
ซางเจี้ยนปังและพวกคิดว่า ก็แค่แผนการร้ายที่กระทำต่อซางอวี่ล้มเหลวเท่านั้น
พอกลับถึงบ้านถึงได้รู้ว่า ฟ้าทลายแล้ว
บ้านพักข้าราชการในย่านที่ว่าการเมือง มีคนมากมายเห็นซางเจี้ยนปังและพวกถูกจับไป วงสังคมนั้นก็นินทากันไปทั่ว
ชื่อเสียงของตระกูลซางย่ำแย่ถึงที่สุด
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่พวกเขาช่วยคนค้าเด็กตามหาลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง แค่ท่าทีสองมาตรฐานที่ไม่เหลียวแลลูกสาวแท้ ๆ ก็พอให้คนชี้หน้าด่าได้แล้ว
คนที่ไร้เหตุผลถึงเพียงนี้ คงเป็นที่พึ่งพาไม่ได้
ซางเจี้ยนปังเดือดดาลหนักมาก “ซางอวี่ ทั้งหมดก็เพราะซางอวี่ มันเป็นกาลกิณีของบ้านเราจริง ๆ!”
ต่งกุ้ยฉินนั่งอยู่บนโซฟาข้าง ๆ นานทีจะไม่เอ่ยปากคล้อยตามซางเจี้ยนปัง