ยามค่ำคืน
ซางอวี่ลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ อีกครั้ง “ซางเฉียว กล้าดียังไงหาคนมาลักพาตัวฉัน แกดูสิว่าฉันจะจัดการแกยังไง”
ซางอวี่บ่นไปพลาง แต่งตัวไปพลาง
เสิ่นจื้อหนานตื่นตั้งแต่วินาทีที่ซางอวี่ลุกขึ้น เรื่องอะไรกัน ซางเฉียวหาคนมาลักพาตัวซางอวี่?
เสิ่นจื้อหนานพยายามเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ อยากได้ยินมากกว่านี้ แต่ซางอวี่ออกไปแล้ว
เสิ่นจื้อหนาน เขารู้สึกลึก ๆ ว่าสักวันหนึ่งถ้าตัวเองตาย ก็คงตายเพราะความกังวลนี่แหละ
บ้านตระกูลซาง
ซางเฉียวร้อนรนจนเดินวนไปมา
“ทำไมยังไม่มีข่าวส่งกลับมาอีก”
ซางเฉียวปลอมตัวไปที่ตลาดมืด
ในไห่เฉิงมีตลาดมืดเล็กใหญ่เจ็ดแปดแห่ง ซางเฉียวเลือกแห่งที่ไกลจากบ้านที่สุด
เธอนัดกับคนในตลาดมืดไว้แล้ว เงินที่เอามาจากซางอวี่จะแบ่งกันสี่ส่วนหกส่วน เธอหก พวกเขาสี่ แถมยังให้เงินค่าจ้างล่วงหน้าไปยี่สิบด้วย
ซางเฉียวมั่นใจในตัวคนตลาดมืดเต็มที่
พวกนั้นขอแค่ได้เงิน อะไรก็กล้าทำ
แค่จัดการผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่มีทางไม่สำเร็จ
อีกอย่างซางเฉียวยังส่งนัยบอกพวกเขาด้วยว่าจะข่มขืนซางอวี่ก่อนได้ เท่ากับได้งัดข้อซางอวี่ไว้
ไม่ต้องกลัวว่าเธอจะไม่เชื่อฟัง
ซางเฉียวแค่คิดว่าซางอวี่ถูกพวกนักเลงรุมโทรม ก็รู้สึกดีใจสุด ๆ
ถึงตอนนั้นเธอต้องไปดูแน่ หลังจากซางอวี่ถูกย่ำยีแล้ว จะยังผยองได้อีกไหม
หึ
ซางเฉียวคิดได้สวยหรู เพียงแต่ คนที่เธอส่งไป ทำไมยังไม่มาส่งข่าวอีก