เจ้าชุ่ยเอ๋อมองซางอวี่อย่างกระอักกระอ่วน “เสี่ยวจิ่ว ป้าไม่ได้หมายความว่าอย่างอื่น เธออย่าเข้าใจผิดนะ”
“เปล่าค่ะ ป้าชุ่ยเอ๋อ” ซางอวี่ยิ้มปล่อยวาง
“จริงๆ แล้วฉันว่าการแต่งงานกับสามีก็ดีนะ ปู่ย่าตายายก็รัก สภาพครอบครัวก็ดี สามีก็ไม่หาเรื่องวุ่นวาย ไม่ดีกว่าพวกที่ชอบไปเกะกะระรานในหมู่บ้านตั้งเยอะเหรอ”
“พูดอย่างนี้ก็ถูกเหมือนกันนะ อย่างน้อยผู้ชายก็ไม่ทำให้ต้องคอยกังวล ที่บ้านมีเงิน ปู่ย่าตายายก็เป็นคนมีเหตุผล ในใจก็รู้สึกติดค้างเธอ ชีวิตของเธอก็คงไม่เลว” เจ้าชุ่ยเอ๋อพูด
ซางอวี่พยักหน้าเล็กน้อย
“เฮ้อ หลักการมันก็อย่างนั้น แต่สุดท้ายเธอก็ยังเด็กนะ จะอยู่ดูแลคนที่ขยับตัวไม่ได้ไปทั้งชีวิตเลยรึ...” เจ้าชุ่ยเอ๋อรู้สึกสงสารซางอวี่
“เสี่ยวจิ่ว เธอก็รู้จักพี่เหิงหยางของเธอดี ป้าก็ชอบเธอจริงๆ
ถ้าเธอหย่าได้ ก็มาแต่งงานกับพี่เหิงหยางของเธอ พวกเราจะดีกับเธอแน่” เจ้าชุ่ยเอ๋อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ซางอวี่กอดแขนเจ้าชุ่ยเอ๋อเบาๆ “ป้าชุ่ยเอ๋อ ฉันแต่งงานกับทหารนะคะ”
เจ้าชุ่ยเอ๋อไม่เข้าใจ แต่จี้เหิงหยางรู้ดีว่าการแต่งงานกับทหารนั้นหย่าตามอำเภอใจไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายกลายเป็นเจ้าชายนิทรา
นอกจากเขาจะจากไปแล้ว ไม่อย่างนั้น...
“แม่” จี้เหิงหยางเรียก “ผมขอคุยกับเสี่ยวจิ่วตามลำพังสองสามคำนะ”
“ได้ แม่จะรอข้างหน้านะ เดี๋ยวเราไปขึ้นรถกลับหมู่บ้านเลย” เจ้าชุ่ยเอ๋อพูด เธอมองซางอวี่แล้วก็มองจี้เหิงหยาง จากนั้นเดินไปข้างหน้าอย่างอาลัยอาวรณ์
“เสี่ยวจิ่ว ฉันดูออกว่าเธออยู่ดีนะ เรื่องที่แม่ฉันพูด เธออย่าเก็บมาใส่ใจเลย” จี้เหิงหยางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน