“ชาวบ้านที่นี่ก็ดีกันทุกคนนะ มีหัวหน้าหน่วยคอยกดดันไว้ ก็ไม่มีใครมาหาเรื่องฉัน ไม่มีใครค้างค่ายาด้วย แค่…”
จี้เหิงหยางถอนหายใจ ซางอวี่หันมองเขา “แค่อะไร?”
“บ้านอยู่ไกล แม่เป็นห่วงฉัน”
“อยากย้ายกลับไปแถวบ้านหรือ?” ซางอวี่ถาม
จี้เหิงหยางเงียบไป
ที่จริงเขาอยากอยู่ที่หมู่บ้านซ่างเหอต่อ การพัฒนาที่นี่ต้องดีกว่าที่บ้านอยู่บ้าง บางทีอาจมีโอกาสได้กลับไปทำงานที่โรงพยาบาลอำเภออีกก็ได้
แต่โอกาสนั้นช่างริบหรี่เหลือเกิน
ถ้ากลับบ้านก็จะได้อยู่กับพ่อแม่ พวกท่านจะได้วางใจขึ้น
แต่ถ้ากลับไปอยู่หมู่บ้านแล้ว วันหน้าอยากย้ายออกมาอีกก็คงยาก
แม้แต่ตัวจี้เหิงหยางเองก็ยังตัดสินใจไม่ได้ หลายวันมานี้เขาครุ่นคิดเรื่องนี้มาตลอด
วันนี้พอได้ยินชาวบ้านบอกว่าซางอวี่ไปส่งเงินค่าสมุนไพรให้เฉิงเจ๋อกับพวกนั้นอีกแล้ว จี้เหิงหยางจึงมาหาเธอ
เขาอยากฟังความคิดเห็นของซางอวี่
จี้เหิงหยางเล่าความกังวลทั้งหมดของตัวเองให้ซางอวี่ฟัง
ซางอวี่มองเขา ที่จริงตอนนี้การอยู่ในหมู่บ้านปลอดภัยกว่าการไปโรงพยาบาลอำเภอ
แต่จี้เหิงหยางยังหนุ่ม หากอยู่ในหมู่บ้าน ฝีมือการแพทย์ของเขาคงพัฒนาได้ยาก
จี้เหิงหยางเติบโตในหมู่บ้านมาตั้งแต่เด็ก การย้ายจากหมู่บ้านนี้ไปอีกหมู่บ้านหนึ่ง สำหรับเขาแล้วแทบไม่ต่างกัน
ซางอวี่ดูออกว่าจี้เหิงหยางยังอยากไปโรงพยาบาลอำเภอ อยากพยายามคว้าอนาคตที่ดีกว่าให้ตัวเอง
ซางอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “พี่เหิงหยาง อยากไปโรงพยาบาลเขตทหารไหม?”