ตอนซางอวี่กลับถึงบ้านก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว
หลังปิดประตูใหญ่เรียบร้อย ซางอวี่ก็วางกับดักง่าย ๆ ไว้ใต้กำแพงสองสามจุด
ถ้ามีคนปีนกำแพงสูงขนาดนี้เข้ามาจริง ๆ ฝีมือของคนนั้นคงไม่ธรรมดา...แต่ก็จะร่วงลงไปในกับดักของเธอทันที
ซางอวี่กลับเข้าห้องไปชงนมผงให้ลูกแมวน้อยทั้งสองตัวก่อน จากนั้นก็เทน้ำให้พวกมันเล็กน้อย แล้วเก็บกวาดกระบะทรายแมวแบบง่าย ๆ ให้สะอาด
ซางอวี่กลับเข้าห้องของตัวเอง อาบน้ำ แล้วเอนตัวลงบนเตียง
อาจเป็นเพราะกลางวันนอนมากเกินไป ตอนนี้เธอเลยยังไม่ง่วง จึงเข้าไปในมิติพกพาเพื่อศึกษาวิจัยอวัยวะเทียมต่อ
จนกระทั่งรุ่งเช้าวันถัดมา อวัยวะเทียมก็ได้รับการปรับปรุงใหม่โดยซางอวี่ กลายเป็นชิ้นงานที่ดีที่สุดเท่าที่สภาพปัจจุบันจะทำได้
เธอลุกขึ้นขยับเนื้อตัว แล้วจึงพบว่าตัวเองไม่ได้สำรวจมิติพกพาอย่างละเอียดมานานแล้ว
เธอใช้ประโยชน์จากมิติพกพาได้ค่อนข้างน้อยจริง ๆ
นอกจากเวลาที่จำเป็นต้องเรียนหรือศึกษาวิจัยแล้ว เธอก็แทบไม่เข้ามาในมิติพกพาเลย จนไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่ามันเปลี่ยนแปลงไป
ซางอวี่พบว่าในมิติพกพามีห้องเพิ่มขึ้นมาห้องหนึ่ง
เธอเดินไปผลักประตูห้อง แล้วก็เห็นห้องสมุดขนาดใหญ่เกือบร้อยตารางเมตร
ชั้นหนังสือเรียงรายเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ
ชั้นหนังสือสูงมาก
กะด้วยสายตาน่าจะสูงสามเมตร ซางอวี่สูงเกือบหนึ่งเมตรเจ็ดสิบ ยื่นมือขึ้นไปก็แตะได้เพียงสูงกว่ากึ่งกลางชั้นขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น
โชคดีที่มีบันไดเลื่อนสำหรับหยิบหนังสือวางอยู่หน้าชั้น