ซางอวี่รินน้ำให้เฉียวเซินหนึ่งแก้ว ให้เขาพักอยู่ครู่หนึ่ง ส่วนตัวเองก็ไปจัดยา
ไม่นานนัก ซางอวี่ก็ยื่นยาที่จัดเสร็จแล้วให้เฉียวเซิน
“ในยารักษาแผล ฉันใส่สมุนไพรเพิ่มไปสองชนิด ยานี้ช่วยกลบกลิ่นคาวเลือดบนตัวคุณได้
แต่ถ้าจะขยับตัวเหมือนปกติก็ยังลำบากอยู่ จะเจ็บ แต่จะไม่เลือดออก” ซางอวี่กล่าว
“ขอบคุณครับ สหายซาง” เฉียวเซินกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สีหน้าดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด
“ผมขอตัวกลับก่อน ข่าวที่ผมบอกคุณไป รบกวนช่วยแจ้งผู้การเสิ่นด้วยครับ”
ซางอวี่พยักหน้า “วางใจเถอะ พอเขากลับมา ฉันจะบอกเขาทันที”
เฉียวเซินจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วเดินออกไป
ซางอวี่ไปส่งเขาถึงประตูใหญ่ มองจนเฉียวเซินเดินห่างออกไปแล้วจึงปิดประตูรั้วบ้าน
เธอยืนรออยู่ตรงประตูรั้วครู่หนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงหายใจคุ้นเคยสองเสียง
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเอ่ยปาก หมอซางก็เปิดประตูออกมาแล้ว
หลี่หงเฟิงกับจางเหวยหมิงรีบเดินเข้ามาพร้อมกัน
“พี่สะใภ้ เมื่อกี้เฉียวเซินมาหา พวกเราเห็นเขาเคาะประตู คุณเปิดประตูให้เขา พวกเราเลยไม่ได้บุกเข้ามา”
ซางอวี่พยักหน้า “อืม เขาบาดเจ็บ เลยให้ฉันช่วยจัดการแผลให้”
“เขาไปนัดพบกับคนคนหนึ่ง แต่พอไปถึงจุดนัดพบก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงได้ปะทะกันด้วยอาวุธ
เขาบาดเจ็บ ส่วนสายลับที่นัดพบกับเขาและคนอีกกลุ่มถูกกวาดล้างจนหมด” หลี่หงเฟิงกล่าว
จางเหวยตงพูดเสริมว่า “ฝีมือของเฉียวเซินดีมาก กระบวนท่าของเขาเหมือนคนที่ออกมาจากกองทหาร”