ซางอวี่ยิ้มให้พ่อบ้าน “ฉันเข้าใจ
บอกลุงหลงให้หน่อยนะ ถ้ายาตัวนี้ใช้แล้วดีขึ้น ให้น้องชายฉันช่วยส่งสารมาได้ แล้วฉันจะยาให้อีก”
นี่คือหลังพิงที่ซางอวี่สร้างไว้ให้ซางหมิง ตัวตนและฐานะของลุงหลงไม่มีใครจะสั่นคลอนได้
แม้แต่ผู้ว่าการเมืองกังยังต้องก้มคอต่อหน้าเขา
ตราบใดที่หลุงซูยังยืนอยู่เบื้องหลังซางหมิง เด็กหนุ่มก็จะได้อยู่ในเมืองกังอย่างสงบสุขตลอดไป
แม้สักสองสามปีข้างหน้าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปอย่างไร เขาก็ยังมั่นคงได้เช่นเดิม
“ครับครับ ผมจะแจ้งลุงหลงให้แน่นอน” พ่อบ้านรีบตอบ
ซางอวี่ยิ้มให้พ่อบ้าน “นั่งสิ”
“ครับ” พ่อบ้านรับคำ
ย่อมเป็นธรรมดาที่เขาต้องนั่งโต๊ะหลัก
การที่เขามาถึงที่นี่แทนคือหน้าตาของลุงหลง ต่อภายนอกพ่อบ้านคือผู้แทนของลุงหลง
ย่อมไม่มีใครกล้าดูถูกเขา
ยิ่งไปกว่านั้น แม้พ่อบ้านจะเป็นเพียงพ่อบ้านในสายตาของลุงหลง แต่แท้จริงแล้วเขาคือบุคคลผู้เคยเรืองอำนาจในแวดวงอันครึกโครม
เพียงแต่ในใจเขาเคารพนับถือลุงหลง จึงยินดีอยู่ข้างกายทำงานรับใช้
หลายปีที่ผ่านมาลุงหลงก็วางใจในตัวเขาอย่างมาก ทั้งสองสนิทสัมพันธ์กันราวกับคนในครอบครัว
ลุงหลงไร้บุตรไร้ธิดา จึงดูแลลูก ๆ ของพ่อบ้านเป็นพิเศษ
ลูกทั้งสองของพ่อบ้านถูกเลี้ยงดูมาดีมาก ต่างอ่อมน้อมมีมารยาท ขยันหมั่นเพียร และผลการเรียนก็ไม่เลว
ลุงหลงเคยคุยกับพ่อบ้านว่าอยากส่งเด็ก ๆ ไปเรียนต่างประเทศ
แต่พ่อบ้านยังตัดสินใจไม่ได้
วันนี้เขามาร่วมงานหมั้นของซางหมิง ก็พาลูกชายลูกสาวมาด้วยทั้งคู่
ทั้งสองนั่งอยู่โต๊ะอื่น