ใบหน้าคมของซางหมิงร้อนผ่าวไปทั้งหน้า เขาเอ่ยขึ้นพร้อมความรู้สึกผิดเล็ก ๆ “ลุงหลี่ ผมกับเหวินเยว่กำลังคบกันอยู่เงียบ ๆ
ผมรู้ว่าการปิดบังพวกคุณไว้ไม่ถูก ตอนแรกเราอยากรอให้ความรู้สึกมั่นคงขึ้นอีกหน่อย ค่อยบอกคุณ”
หลี่หวยเต๋อยิ้มแป้น “ไม่เป็นไร ผู้เฒ่าเห็นว่าสองคนนั้นอยู่ด้วยกันก็เข้ากันดี ต่อไปเรื่องอะไรก็ตาม ให้สองคุณคุยกันเองแล้วกัน
เหวินเยว่เนี่ย เติบโตมาถูกตามใจจนเสียคน บวกกับสุขภาพไม่ค่อยดีมาตลอด ผู้เฒ่าไม่เคยปล่อยให้เขาได้รับความเดือดร้อนใด ๆ เลย”
“คุณวางใจได้ ผมก็จะไม่ปล่อยให้เหวินเยว่ต้องเดือดร้อน” ซางหมิงกล่าวอย่างจริงจัง
“ขอแค่ไม่ปล่อยให้เขาเดือดร้อนก็พอ ต่อไปขาดอะไรเหลืออะไร มาบอกลุงได้เลย ลุงจะจัดเตรียมให้หมด”
หลี่หวยเต๋ออยากจะหยิบทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของบ้านยื่นให้ซางหมิงไปเลย
ซางหมิงยิ่งรู้สึกเกรงใจขึ้นไปอีก “ลุงหลี่ ผมหาเลี้ยงตัวเองได้”
“เอาเป็นคำพูดหนึ่งนะ ถ้าต้องการอะไรก็บอกลุงหลี่ได้” หลี่หวยเต๋อว่า อารมณ์ของเขาตอนนี้สดใสรื่นเริงเหลือเกิน
ซางอวี่มองหลี่เหวินเยว่ ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ
สาวน้อยคนนี้ชีวิตก่อนหน้าเรียบง่ายจริง ๆ แต่คนฉลาด ไม่หัวดื้อ และเปิดใจได้ดี
ไม่เลวเลย
“ผมไม่รู้ว่าคราวนี้มาจะได้เจอน้องสะใภ้ด้วย ไม่ทันได้เตรียมของขวัญอย่างอื่น รอกลับไปแล้วจะเตรียมของขวัญอีกชิ้นส่งไปให้ทางไปรษณีย์”
“ไม่ต้อง” หลี่เหวินเยว่ยังพูดไม่จบ…
หลี่หวยเต๋อรีบเอ่ยขึ้น “ขอแค่เตรียมยาให้เยว่เยว่เยอะ ๆ ก็พอแล้ว”