“ต้องมีความสุขนะ”
“อืม” ซางอวี่ตอบรับ
เสิ่นจื้อหนานรู้ว่าความสุขนั้นเกิดจากซางหมิงกำลังจะได้แต่งงานตั้งหลักฐาน แต่ความเศร้าก็เป็นเรื่องจริงแท้ๆ...
เพราะพวกเขาจะต้องจากมณฑลตงไป ห่างจากเมืองกังมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อไรจะได้พบกันอีก? เสิ่นจื้อหนานเองก็ไม่แน่ใจ
แม้ซางอวี่จะเล่าให้เขาฟังถึงอนาคตการพัฒนาของประเทศนี้
แม้เสิ่นจื้อหนานจะรู้ว่าอีกสิบกว่าปีสองฝั่งอ่าวจะสัญจรหากันได้
แต่สิบกว่าปีนานเหลือเกิน ชีวิตคนหนึ่งมีสิบกว่าปีสักกี่ครั้งกัน
เขารู้ว่าซางอวี่เสียดายใจ หญิงสาวเงยหน้ามองเสิ่นจื้อหนาน สูดลมหายใจลึกสองครั้งเพื่อปลอบประโลมอารมณ์ตัวเอง
“ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นห่วง”
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า
พิธีต่อจากนั้นดำเนินไปตามธรรมเนียมของเมืองกังทีละขั้นตอน เมื่อพิธีหมั้นครบทุกประการ ทุกคนปรบมือส่งพรเป็นความปรารถนาดีที่อบอุ่นที่สุด แล้วทยอยลาออกจากสถานที่
ซางอวี่เดินไปยังห้องพักของโรงแรมพร้อมกับผู้ว่าการเมืองกังและภรรยาของท่าน
พ่อบ้านของคุณลุงหลงพาลูกชายลูกสาวเดินตามมาด้วย
ลูกชายพ่อบ้านเบิกตาโตเมื่อเห็นซางอวี่
แววตาแบบนั้นทำให้เสิ่นจื้อหนานไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
ซางอวี่ตรวจสุขภาพให้มารดาของผู้ว่าการเมืองกังก่อน ยืนยันว่าร่างกายท่านดีอยู่ นอกจากโรคชราตามธรรมชาติแล้วก็มีความดันสูงเล็กน้อย
ซางอวี่กล่าวว่า “คุณท่าน ความดันของคุณท่านสูงไปหน่อยนะคะ”
มารดาของผู้ว่าการเมืองกังพยักหน้า “ใช่ สูงไปหน่อยจริง บางทีก็วูบเบาๆ แต่ไม่หนักหรอก ฉันเองก็ไม่ได้ใส่ใจ”