ซางอวี่มองเห็นรถบรรทุกทหารที่อยู่ไกลออกไปทยอยแล่นออกไปทีละคันอย่างเป็นระเบียบ
เธอยืนอยู่กับหลินเซียวเซียว ด้านหลังมีหลินไป๋ จี้เหิงหยาง หลิวหมิงจื้อ และแพทย์อีกห้าคน
พวกเขามาจากโรงพยาบาลเขตทหาร เมื่อเทียบกับแพทย์จากโรงพยาบาลอื่นแล้ว พวกเขามีประสบการณ์มากกว่า
ดังนั้นตอนแบ่งกลุ่ม พวกเขาจึงถูกแยกกระจายออกจากกัน
ซางอวี่ หลินเซียวเซียว และจี้เหิงหยางอยู่ที่โรงพยาบาลสนามที่สอง
หลิวหมิงจื้อกับหลินไป๋ไปที่โรงพยาบาลสนามที่หนึ่งด้วยกัน
ส่วนแพทย์ชายอีกห้าคนก็แยกย้ายไปยังโรงพยาบาลสนามแห่งอื่น
หลังแบ่งกลุ่มเสร็จ
ทุกคนก็ขึ้นรถของกลุ่มตนเอง
หลังจากซางอวี่กับหลินเซียวเซียวขึ้นรถ ก็เห็นหลิวเซียวหลี่ คนที่เคยเข้ามาทักทายซางอวี่ก่อนหน้านี้
“หมอซาง บังเอิญจริง ๆ พวกเราอยู่โรงพยาบาลเดียวกัน ต่อไปต้องขอเรียนรู้จากคุณให้มาก ๆ แล้ว”
ซางอวี่รีบยิ้มตอบ “หมอหลิว พวกเราเรียนรู้จากกันและกันดีกว่าค่ะ”
แพทย์สิบกว่าคนบนรถคันเดียวกันแนะนำตัวกันคร่าว ๆ จึงพอจะรู้จักกันแล้ว
นับจากนี้ไปอีกนาน พวกเขาจะเป็นสหายร่วมรบกัน
รถแล่นข้ามพรมแดนไปอย่างรวดเร็ว
ตลอดทางรถสั่นสะเทือน ช่วงแรกทุกคนยังคุยกันถึงเคสเด่น ๆ ที่เคยพบเจอ
และยังพูดคุยกันด้วยว่า เมื่อไปถึงโรงพยาบาลสนามแล้วจะต้องเจอกับสถานการณ์แบบไหน
พวกเขาอาจได้รับผู้บาดเจ็บประเภทใดบ้าง และจะรักษาอย่างไร เป็นต้น...
ทุกคนคุยกันอย่างออกรส
แต่ไม่นานนัก เสียงพูดคุยก็ค่อย ๆ เงียบลง