“หมอซาง” เสียงของหลินเซียวเซียวดังขึ้น น้ำเสียงใสกังวานเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาสดใสตามวัย
ซางอวี่หันกลับไปมอง เห็นหลินเซียวเซียวหิ้วถังใบเล็กวิ่งมาหา
“เมื่อกี้ฉันถามสหายแถวนั้นมาแล้ว ไม่ไกลจากที่นี่มีถ้ำอยู่หลังเขา ใช้อาบน้ำได้ค่ะ
ข้างในมีน้ำไหลอยู่ตลอด เราไปอาบน้ำด้วยกันเถอะค่ะ” หลินเซียวเซียวพูด
“ได้” ซางอวี่หยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนติดมือ แล้วเดินไปทางถ้ำพร้อมกับหลินเซียวเซียว
เมื่อรู้ว่ามีถ้ำสำหรับอาบน้ำอยู่แถวนี้ ทางกองทัพจึงจัดทหารมายืนเฝ้าอยู่ไม่ไกล
สหายหญิงสามารถเข้าไปทางนี้ได้ ส่วนสหายชายต้องไปอีกทางหนึ่ง
จะได้ไม่เกิดความกระอักกระอ่วนที่ไม่จำเป็น
ซางอวี่กับหลินเซียวเซียวทักทายทหารที่ยืนเฝ้า ก่อนจะรีบเดินเข้าไป
เวลานี้ยังไม่มีใครอยู่ในถ้ำ ทั้งสองจึงอาบน้ำเสร็จอย่างรวดเร็ว
หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว หลินเซียวเซียวก็ถอนหายใจอย่างสบายอก “ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแบบนี้รู้สึกดีจริง ๆ ค่ะ
ฉันต้องจำความรู้สึกนี้ไว้
พอไปถึงที่นั่นแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ได้ ก่อนนอนตอนกลางคืนก็จะนึกทบทวนดู
แบบนี้ฉันก็จะรู้สึกว่าตัวเองสะอาดแล้ว”
หลินเซียวเซียวพึมพำอยู่คนเดียวจนซางอวี่อดหัวเราะไม่ได้
“ได้ จำไว้ก็แล้วกัน”
ทั้งสองซักเสื้อผ้าที่ถอดเปลี่ยนมา
“ไม่รู้เดี๋ยวจะแห้งไหมนะคะ”
“น่าจะแห้งทัน ตอนนี้อากาศร้อนขนาดนี้ เราหาที่ตากแถวเขตการแพทย์ พอตกเย็นค่อยเก็บกลับก็ได้”