ซางอวี่ยืนรออยู่ที่เดิมสักพัก พอพนักงานขายของกับครอบครัวของเธอเดินจากไปไกลแล้ว เธอถึงค่อยออกมาจากมิติพกพา
เธอขึ้นจักรยานแล้วรีบปั่นกลับบ้าน
จนกลับถึงบ้าน อารมณ์ของซางอวี่ก็ยังไม่ดีขึ้น
ซางอวี่ถือว่าการรักษาคนไข้และช่วยชีวิตผู้คนเป็นภารกิจตลอดชีวิตของตัวเองมาโดยตลอด
ไม่คิดเลยว่าหลังทะลุมิติมา ในบริบทที่แตกต่างกันเช่นนี้ บางเรื่องที่เห็นชัด ๆ ว่าถูกต้อง แต่พอลงมือทำกลับนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เธอไม่อยากแบกรับ
ซางอวี่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเตือนตัวเองอย่างจริงจังว่า คราวหน้าจะทำอะไรก็ต้องคิดให้รอบคอบเสียก่อน
เมี้ยว เมี้ยว
เสียงร้องอ่อนนุ่มดังขึ้นข้างเท้า ซางอวี่ก้มลงมอง ลูกหิมะกับลูกถ่านตัวน้อยทั้งสองกำลังวนเวียนอยู่ข้างเท้าเธอ
เจ้าตัวน้อยทั้งสองเอาตัวถูไถเท้าของเธอ
ซางอวี่ยื่นมือช้อนพวกมันขึ้นมาวางบนตัก เจ้าตัวน้อยทั้งสองเงยหน้าร้องใส่เธอ
ตัวเล็กนิดเดียว ขนทั่วร่างดูนุ่มฟูไปหมด
ซางอวี่ยกมือลูบขนให้พวกมัน เจ้าตัวน้อยทั้งสองส่งเสียงครางเบา ๆ
อุ้งเท้าคู่เล็กเริ่มเหยียบย่ำบนตักของซางอวี่ ราวกับกำลังนวดแป้ง ช่างสบายเหลือเกิน
ความหม่นหมองที่กดทับอยู่ในใจซางอวี่ ดูเหมือนจะถูกความนุ่มนวลนี้ปัดเป่าไปในชั่วพริบตา
ที่จริงแล้ว ชีวิตตรงหน้าก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น
ซางอวี่คิดว่า หากเจอคนที่ต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ เธอก็คงยังยื่นมือเข้าไปช่วยอยู่ดี
แต่เธอจะระมัดระวังตัวให้มากขึ้น เพื่อประโยชน์ของตัวเองในวันหน้า