อย่ามาวุ่นวายแถวนี้
“ใบสั่งอะไร? โรงพยาบาลอำเภออะไร? พวกเราก็อยู่หมู่บ้านเดียวกัน ยังต้องใช้ของพวกนั้นอีกหรือ
คุณไปกับฉันตรง ๆ เพื่อดูอาการก็ได้ ไม่ได้เสียเวลาคุณมากมายสักหน่อย
ผู้หญิงคลอดลูก ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็เสร็จแล้ว”
ซางอวี่มองหญิงชราที่พูดจาราวกับตนมีเหตุผลเต็มที่ จู่ ๆ ก็รู้สึกหมดหนทางขึ้นมา
อีกทั้งยังมีความอึดอัดคับข้องใจอย่างรุนแรง
ถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นคนชั่วที่ก่อกรรมทำเข็ญมามากมาย ซางอวี่คงตบหน้าไปสองฉาดก็จบแล้ว
แต่หญิงชราตรงหน้าคนนี้ จะบอกว่าเธอเลวก็ไม่เชิง เพราะไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายถึงขั้นไร้มนุษยธรรม
แต่จะบอกว่าเธอดีก็ไม่ใช่ เห็นชัด ๆ ว่าเป็นคนที่เอาเปรียบคนอื่นไม่รู้จักพอ ชวนให้คนรำคาญเหลือเกิน
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนแบบนี้ ในใจซางอวี่เต็มไปด้วยความรู้สึกหมดหนทาง
เดิมทีอารมณ์ของซางอวี่ก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งดิ่งลงสู่ก้นเหว
เธอเกลียดการถูกคนอื่นคำนวณและเอาเปรียบเป็นที่สุด
หญิงชราคนนี้ทำให้อารมณ์ที่ซางอวี่เพิ่งปลอบประโลมลงได้ ถูกปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง
หรือว่าเธอจะต้องทำตามที่บันทึกของบรรพบุรุษในตระกูลเขียนไว้ ซ่อนคมไว้ รอให้ยุคสมัยสงบสุขแล้วค่อยออกไปรักษาคนอย่างนั้นหรือ
หรือไม่ก็วางตัวเองไว้บนหิ้ง ไม่สนใจใครทั้งนั้น พอเห็นคนอื่นเดือดร้อนก็ทำเป็นเย็นชาใส่?
ซางอวี่ไม่อยากเป็นแบบนั้น
ซางอวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ หญิงชราก็ยื่นมือมาคว้าเธออีกครั้ง “รีบไปกับฉันเถอะ หมอซาง อย่ามัวชักช้าเลย”