เจียงหว่านเยวี่ยเดินไปยุ่งอยู่ในครัว ส่วนเสิ่นหนิง หลิวอิง และซางอวี่ต่างเดินตามไปช่วยงาน
ผู้หญิงไม่กี่คนจัดเตรียมอาหารเต็มโต๊ะใหญ่ ทั้งครอบครัวจึงได้นั่งลงร่วมกันรอบโต๊ะอาหาร
ทุกคนรู้ว่าหลังมื้อนี้ เสิ่นฉางอานและเสิ่นซิงปังก็ต้องเดินทางกลับไปทำหน้าที่ของตนต่อ
อีกไม่นานครอบครัวของเสิ่นเจี้ยนจวินและเสิ่นเหอผิงก็จะไปหมู่บ้านซ่างเหอเช่นกัน
เสิ่นหนิงกินไปเท่าไหร่ น้ำตาก็ไหลลงมาเองโดยไม่รู้ตัว
“สี่พี่!”
“อาหนิง”
ทุกคนร้องทักพร้อมกัน เสิ่นหนิงรีบยกมือขึ้นเช็ดหางตา
“เอ๊ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันไม่อยากร้องไห้เลย แต่มันคุมใจไม่อยู่นี่นา
พอพวกคุณไปหมด ที่นี่ก็เหลือแค่ฉันกับอาอวี๋ ฉันจะคิดถึงพวกคุณจริง ๆ”
เสียงของเสิ่นหนิงติดขัดอย่างกับคนเจ็บใจ
เสิ่นเหอผิงรีบส่งผ้าเช็ดหน้าให้ “พอแล้ว ตั้งแต่เล็กก็ชอบร้องไห้ โตขนาดนี้แล้วยังจะร้องไห้อีกเหรอ
ยังมีเด็ก ๆ อยู่ด้วย กลัวอาอวี๋กับอาหวยจะหัวเราะเยาะก็ไม่รู้”
“ฉันไม่กลัว ฉันอยากร้องไห้ ฉันยังร้องไห้ได้ไม่ได้เหรอ” เสิ่นหนิงพูดอย่างอ้อนออด
เสิ่นเหอผิงมองน้องสาวด้วยแววตาเอ็นดู “ได้ งั้นก็ร้องไห้เถอะ
เดี๋ยวคราวหลังพอลูกหลานทั้งบ้านกลับมาพร้อมกัน ให้มันล้อมวงมามองเธอร้องไห้เลย”
เสิ่นหนิงทั้งโกรธทั้งเขินอาย
เธอกลอกตาใส่เสิ่นเหอผิง “พี่สอง พี่กลั่นแกล้งฉัน!”
“พี่สองกล้าแกล้งเธอเหรอ ตั้งแต่เล็กจนโตมีแต่เธอแหละที่แกล้งพี่สอง” เสิ่นเจี้ยนจวินพูดพลางยิ้ม