“ใช่ ไปแจ้งตำรวจเลย พวกตัวดีเหล่านี้ เผชิญหน้าตำรวจเมื่อไหร่พูดโกหกไม่ได้กัน” แม่เอ้อร์หู่พูด
ซางอวี่กับจี้เหิงหยางแลกสายตากันครู่หนึ่ง
เอ้อร์หู่ก็ฉลาดไม่เบาเหมือนกัน
“พวกเราจะตกลงกับตำรวจไว้ก่อน ถ้าพวกมันอยากให้เราไม่ตามรื้อ ก็ต้องยอมรับเงื่อนไขของเรา
ต้องจ่ายค่าเสียหาย แถมต้องแบ่งครอบครัวด้วย ต้องทำให้คุณปู่คุณย่าเจ็บปวดในกระเป๋าเงินกันสักที” เอ้อร์หู่พูด
“ใช่ ใช่ พวกเราก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอาคนเข้าจริง ๆ” พ่อเอ้อร์หู่รีบพูด
ในเมื่อเป็นหลานแท้ ๆ ของตัวเอง…ไม่ว่ายังไง เขาก็ไม่อยากให้คนจริง ๆ เข้าไปอยู่ข้างใน
ไม่งั้นต่อไปพวกเขาจะเงยหน้าขึ้นตรง ๆ ในหมู่บ้านไม่ได้อีกเลย
แม่เอ้อร์หู่ส่งสายตาเย็น ๆ มองพ่อเอ้อร์หู่ “ถ้ากล้าปดัดข้อมูลไปให้พ่อแม่แกฟัง ฉันกับต้าหู่จะถือว่าขาดความเป็นญาติกับแก
ไปดูเถอะว่าหลานชายกับพี่ชายของบ้านแกต่อไปจะช่วยแกได้หรือไม่”
“ฉันไม่ทำหรอก แค่คิดว่าควรเผื่อทางไว้บ้าง…อย่าทำให้ความสัมพันธ์ตึงเครียดเกินไป ไม่งั้นต่อไปคนในหมู่บ้านจะได้กินข่าวกัน” พ่อเอ้อร์หู่รีบอธิบาย
“ฮึ่ม จำคำพูดฉันไว้ให้ดี ฉันก็จะไม่ทำให้เรื่องนี้ถึงที่สุดเหมือนกัน
เรื่องนี้ต้าหู่เป็นฝ่ายผิดต่อเอ้อร์หู่
ถ้าเอ้อร์หู่เกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ แกเชื่อไหมว่าต้าหู่จะเปล่งเสียงแม้แต่เสียงเดียว
ถ้าไม่ให้บทเรียนมันซะหน่อย ต่อไปไม่รู้จะทำอะไรลงไปอีก” แม่เอ้อร์หู่พูด
พ่อเอ้อร์หู่รู้ตัวว่าผิด จึงไม่กด้าน
“เอ้อร์หู่ แม่พูดเรื่องแบ่งครอบครัวไปแล้ว กลับไปก็จัดการได้เลย สาวเฒ่าคุณย่านั่นก็ไม่มีทางให้เงินพวกเรามากหรอก