“งั้นฉันขอไปพักแล้วนะคะ คุณพ่อ คุณแม่” ซางอวี่พูดเสียงอ่อนโยน
“ไปเถอะ” เสิ่นเหอผิงตอบรับ
“สองวันนี้อย่าเข้าครัวทำอาหารเลยนะ ฉันจะให้อาหวยเอาข้าวไปส่งให้
อาหวยจะวางข้าวไว้ที่ประตูรั้ว เธอนอนของเธอไป ตื่นเมื่อไหร่ก็ออกมาหยิบเองได้เลย” เจียงหว่านเยวี่ยเอ่ยเตือน
“ค่ะ ขอบคุณนะคะแม่ ต้องรบกวนอาหวยด้วยสิคะ”
“ไม่หรอกครับพี่สะใภ้”
ซางอวี่กล่าวลาทั้งสามคนแล้วหันหลังเดินกลับบ้าน
พอถึงบ้าน เธอเข้าไปในมิติพกพา อาบน้ำในนั้นเสร็จก็ล้มตัวลงนอนหลับไปเสียเฉย
เธอพบว่าตัวเองอยู่ในมิติพกพาแล้วสบายกว่าอยู่ข้างนอกมาก
ตอนนี้มีแต่เธออยู่บ้านคนเดียว งั้นก็พักฟื้นในมิติไปพลาง ๆ เลย
ขอแค่ประตูบ้านล่ากลอนอยู่ ม่านถูกมุบมิด ก็ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่
ซางอวี่หลับลึกจนเป็นเวลาเย็นก็ยังไม่ตื่นเสียที
เสิ่นหวยมาส่งข้าว เขาคะยั้นคะยออยู่บนกำแพง ค่อย ๆ ม้วนถุงแก้วส่งกล่องข้าวลงพื้นอย่างช้า ๆ แล้วจึงหันหลังกลับ
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเสิ่นหวยมาส่งข้าวอีกครั้ง ถึงพบว่ากล่องข้าวคืนวานยังวางอยู่ที่เดิม
เมื่อคืนพี่สะใภ้ไม่ได้ลุกมากินข้าว ไหงเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นก็ไม่รู้?
เสิ่นหวยเริ่มเป็นห่วง กำลังเตรียมจะปีนกำแพงข้ามไปดู ก็เห็นกู้เซวียนอี้ก้าวเท้ายาวเดินมา
การขอไปแนวหน้าของกู้เซวียนอี้ครั้งนี้ถูกตีกลับ เพราะเขาเคยบาดเจ็บสาหัสมาก่อน ทางองค์กรพิจารณารอบด้านแล้วจึงให้เขาอยู่ประจำที่กองทัพ
“อาหวย”
“คุณกู้ มาหาพี่สะใภ้ผมเหรอครับ”
“ใช่ มีเรื่องอยากรบกวนหมอซางช่วยหน่อย นี่นายกำลังจะ...”