ทั้งสองกินบะหมี่กันจนหมดชามแล้วเดินกลับมายังห้องรับแขก
ซางอวี่ยิ้มแล้วถามว่า “คุณแม่คะ คืนนี้ให้เถียนเถียนนอนกับพวกคุณแม่นะคะ ได้ไหมคะ”
เจียงหว่านเยวี่ยตอบรับทันที “ได้สิ เราสองคนสัญญาว่าจะดูแลเถียนเถียนให้ดีที่สุด
คืนนี้เถียนเถียนต้องกินนมผงไหม”
“ไม่ต้องค่ะ ตอนนี้เถียนเถียนหลับได้ทั้งคืนแล้ว” ซางอวี่บอก
“ตัวเล็กขนาดนี้ก็หลับได้ทั้งคืนแล้ว เด็กน้อยคนนี้ดูแลง่ายจริง ๆ” หลิวอิงพูดด้วยความประทับใจ
เถียนเถียนส่งเสียงอ้อแอ้สองคำ ราวกับบอกว่าหนูเป็นเด็กดีมาก ๆ
เถียนเถียนได้รับการหล่อเลี้ยงจากมิติพกพามาตลอด ทุกด้านดีกว่าเด็กวัยเดียวกันหลายเท่า แต่ก็ยังเป็นเด็กน้อยอยู่ดี
พอเถียนเถียนง่วง เจียงหว่านเยวี่ยอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วตบเบา ๆ หลังมือ หลอดเด็กน้อยก็หลับไป
เจียงหว่านเยวี่ยพูดเบา ๆ ว่า “เถียนเถียนเป็นเด็กที่ดูแลง่ายจริง ๆ เลย”
เจียงหว่านเยวี่ยอุ้มเถียนเถียนกลับเข้าห้องนอนของตนไป
หลิวอิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดาย เสิ่นเจี้ยนจวินและเสิ่นหวยก็เช่นกัน...
เสิ่นเหอผิงมองพวกเขา “ผมก็จะเข้าห้องไปนอนแล้ว พวกคุณก็นอนพักเร็ว ๆ นะครับ พี่ชาย พี่สะใภ้ และอาหวย”
พูดจบก็เดินเข้าห้องไป
เสิ่นหวยรู้สึกได้ว่าฝีเท้าของพ่อรีบร้อนกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า
ซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานอยู่บ้านนี้ได้สามวันรวมกัน
สามวันนี้เถียนเถียนแทบไม่เคยตกอยู่ในอ้อมแขนของทั้งสองเลย
ยกเว้นช่วงกลางวันที่ต้องกินนมแล้วจะหาซางอวี่ นอกจากนั้นไม่ใช่อยู่ในอ้อมแขนคุณปู่ก็คุณย่า ไม่ก็คุณปู่ใหญ่ คุณย่าใหญ่ หรือลุงเล็ก