วันรุ่งขึ้น
ด้วยการจัดการของเสิ่นจื้อหนาน ทุกคนต่างออกเดินทางกันอย่างต่อเนื่อง
เสิ่นจื้อหนานและซางอวี่พาเถียนเถียนออกไปกินข้าวนอกบ้านด้วยกันสองต่อสอง
นอกจากมื้ออาหารนั้นแล้ว ซางอวี่ไม่พาลูกออกจากที่พักอีกเลย
ทุกครั้งที่ออกจากที่นี่ทั้งคู่ต่างระมัดระวังอย่างที่สุด แถมยังมีคนคอยปกป้องอยู่ในความมืดอีกชั้นหนึ่ง
ดูเหมือนกับตอนที่วางกับดักล่อศัตรูออกมาจากรังเมื่อก่อนไม่มีอะไรเหมือนกันเลยแม้แต่น้อย
คนที่คอยสังเกตอยู่เงียบ ๆ ในที่สุดก็มั่นใจได้ว่า ครั้งนี้คือเสิ่นจื้อหนานและซางอวี่ตัวจริง
ต่อจากนั้นอีกสองวัน ซางอวี่กับเถียนเถียนก็ไม่ออกจากห้องอีกเลย มีแต่คนซื้อของกินมาส่งถึงห้องเท่านั้น
เสิ่นจื้อหนานบางครั้งก็ออกมา แต่ก็รีบกลับเข้ามาเสมอ
แน่นอนว่าช่วงนี้ไม่ได้ทำให้เจ้าตัวเล็กอย่างเถียนเถียนต้องลำบากอะไรเลย กินเล่นสบายดี
ซางอวี่พาเธอเข้าไปอยู่ในมิติพกพา
ข้างในมีของเล่นที่เธอชอบมากมาย ทั้งของกินของดื่มก็เตรียมไว้เพียบพร้อม
ส่วนซางอวี่เตรียมอาวุธเพิ่มเป็นจำนวนมาก พร้อมทั้งยาพิษและอื่น ๆ อีกด้วย
แทบไม่รู้ตัวก็ถึงวันที่เสิ่นจื้อหนานต้องไปประชุม
เสิ่นจื้อหนานรู้ดีว่า พอเขาไปประชุม อีกฝ่ายย่อมต้องลงมือแน่นอน
“วางใจได้เลย ติดต่อกันทางโทรเลขง่าย ๆ” ซางอวี่โอบกอดเสิ่นจื้อหนานแล้วส่งเขาถึงประตูเกสต์เฮาส์ มองตามจนร่างนั้นเดินจางหายไป เธอถึงได้เดินกลับเข้ามา
ซางอวี่เตือนนักรบที่คอยส่งข้าวให้พวกเธอให้ระมัดระวังเป็นพิเศษ เพราะตอนนี้เขาคือคนที่อยู่ในความเสี่ยงที่สุด
นักรบตอบเสียงเบา “พี่สะใภ้วางใจได้ ผมพอช่วยตัวเองได้ แต่คุณกับเถียนเถียนต้องระวังตัวให้ดีนะ”