ฟ้ามืดสนิทมาแล้ว
เสิ่นเหอผิงกับเสิ่นเจี้ยนจวินเพิ่งจะเตรียมเดินจากลานบ้านกลับเข้าห้องไปพัก
เจียงหว่านเยวี่ยกับหลิวอิงตอนนี้อาบหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อย ต่างเตรียมตัวเข้านอนกันแล้ว
ส่วนเสิ่นหวยนอนเร็วกว่าทุกคน เขาชินกับการนอนตื่นเช้าเป็นเวลานานแล้ว
ณ ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังแว่วมาจากด้านนอก
เสิ่นเหอผิงกับเสิ่นเจี้ยนจวินแลกสายตากันครั้งหนึ่ง
เสิ่นเจี้ยนจวินถามขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: “ใครน่ะ”
เสิ่นจื้อหนานตอบเสียงเบา: “คุณลุงใหญ่ ผมเองครับ”
“จื้อหนาน” เสิ่นเจี้ยนจวินกับเสิ่นเหอผิงแลกสายตากันอีกครั้ง แล้วเสิ่นเหอผิงก็รีบเดินไปเปิดประตู
พอเปิดออกก็เห็นเสิ่นจื้อหนาน ซางอวี่ และเจ้าเด็กน้อยที่ซางอวี่อุ้มอยู่ในอ้อมแขน
เจ้าเด็กน้อยใหญ่ขึ้นกว่าในรูปเล็กน้อย แก้มน้อยนุ่มเหมือนลูกชิ้นนม ตากลมโตสีเข้มเป็นมันวาวเบิกกว้างมองเขา
ท่าทางราวกับสงสัยอยากรู้อยากเห็นอะไรนักหนา
เสิ่นเหอผิงรู้สึกเหมือนหัวใจละลายยับไม่เป็นทรงเสียแล้ว
เขารีบยื่นมือออกไป: “เถียนเถียน ปู่อุ้มนะ”
เสิ่นจื้อหนาน: ฉันถูกมองข้ามซะสนิทเชียว
ซางอวี่: ฉันก็เหมือนกัน
เถียนเถียนไม่กลัวคนแปลกหน้าด้วย ยิ่งพอเห็นเสิ่นเหอผิงก็ไม่รู้ทำไมถึงชอบเป็นพิเศษ ยื่นมือเล็ก ๆ สองข้างออกมาให้เสิ่นเหอผิงอุ้ม
เสิ่นเหอผิงอุ้มเถียนเถียนไว้ในอ้อมแขน ดูได้เพราะอะไรก็น่ารักใจนัก
เสิ่นจื้อหนานไอเบา ๆ สองครั้ง: “พ่อครับ เข้ามาในบ้านก่อนเถอะ ผมกับอาอวี๋กลับมาอย่างเงียบ ๆ”
“เข้ามาเร็ว”