“ไม่ส่งตัวให้ตำรวจก็ได้ แต่พูดความจริงมา อย่าเอาคำโกหกมาหลอกฉัน” ซางอวี่กล่าว
“ฉันชื่อซ่งเหมยเหมย… เป็นน้องสาวต่างแม่ของซ่งลี่” ซ่งเหมยเหมยร้องไห้พลางเริ่มสารภาพ
บางทีเธอคงอัดอั้นมานานเกินไป พอเริ่มเล่าก็หยุดไม่ได้
แม่ของซ่งเหมยเหมยชื่อเยาวหลิง ส่วนพ่อของซ่งลี่ชื่อซ่งเฉิงกง ทั้งคู่ต่างก็เคยแต่งงานมาแล้ว
หลังแต่งงาน เยาวหลิงพยายามดูแลซ่งลี่ทุกอย่างเพื่อรักษาสมดุลในครอบครัว
ซ่งลี่ไม่ยอมอยู่ห้องเดียวกับซ่งเหมยเหมย ทั้งยังไม่อนุญาตให้ซ่งเหมยเหมยใช้ห้องหนังสือของเธอ เยาวหลิงจึงให้ซ่งเหมยเหมยไปอยู่ในห้องเก็บของที่มีหน้าต่างเล็ก ๆ เพียงบานเดียว
ซ่งลี่ต้องได้ใช้แต่ของดีที่สุด เยาวหลิงก็ตามใจทุกอย่าง เสื้อผ้าต้องทันสมัยที่สุด ส่วนอาหารการกินและข้าวของเครื่องใช้ก็ต้องเป็นของดีที่สุด
ถึงขั้นที่ซ่งลี่ทนเห็นซ่งเหมยเหมยกินเนื้อสักชิ้นในบ้านไม่ได้
เยาวหลิงทำได้แค่บอกให้ซ่งเหมยเหมยอดทน
เดิมทีซ่งเฉิงกงก็ยุ่งอยู่แล้ว ไม่มีเวลาสนใจเรื่องในบ้านมากนัก แต่เขาคิดว่าการแต่งงานใหม่ของตัวเองเป็นการทำร้ายซ่งลี่ จึงพยายามชดเชยให้เธอทุกอย่าง
ต่อให้ซ่งลี่ก่อเรื่อง เขาก็ยังช่วยตามเก็บกวาดปัญหาให้
ซ่งลี่เริ่มทำตัวกร่างขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนซ่งเหมยเหมยก็ระมัดระวังตัวและพยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุดเมื่ออยู่ในบ้าน
แต่ซ่งลี่ก็ยังไม่ชอบหน้าเธอ และเห็นการกลั่นแกล้งเธอเป็นเรื่องสนุก
ตอนแรกซ่งเหมยเหมยยังไปขอความช่วยเหลือจากเยาวหลิง แต่เยาวหลิงพูดอยู่ประโยคเดียวเสมอว่า “พี่สาวของลูกไม่มีแม่มาตั้งแต่เด็ก ชีวิตลำบาก ลูกก็ยอม ๆ เธอหน่อย”