“พ่อ ทุกอย่างนี่พี่สาวเป็นคนทำ ฉันรู้ว่าฉันเป็นแค่ตัวถ่วง หลายปีมานี้แม่ทำแต่งานบ้าน คอยรับใช้พ่อกับพี่สาว ไม่เคยสร้างคุณูปการอะไรเลย
แต่ฉันแต่งงานกับแม่เข้ามาพร้อมเงินบำนาญของพ่อแท้ ๆ ของฉัน
เงินบำนาญของพ่อเลี้ยงฉันจนอายุบรรลุนิติภาวะได้” ซ่งเหมยเหมยพูดทั้งน้ำตา
แม้เธอจะสะอื้นหลายครั้ง แต่ก็พูดได้ชัดเจนทุกคำ
สีหน้าซ่งเฉิงกงเปลี่ยนไปทันที หากก่อนหน้านี้เขาโกรธและตื่นตระหนก ตอนนี้ก็กลายเป็นหวาดผวา
พ่อของซ่งเหมยเหมยเป็นคุณทหารที่เสียชีวิตในสนามรบ เธอเป็นบุตรของผู้พลีชีพ
หากซ่งลี่ถูกตั้งข้อหาทารุณกรรมบุตรของผู้พลีชีพ ไม่ต้องพูดถึงว่าซ่งลี่จะเป็นอย่างไร ตัวเขาที่เป็นผู้อำนวยการโรงงานก็คงจบเห่ไปด้วย
“เหมยเหมย ลุกขึ้นก่อน อย่าเพิ่งตื่นเต้น พ่อรู้ว่าพี่สาวเธอเอาแต่ใจ หลายปีมานี้เธอลำบากแล้ว มหาวิทยาลัยที่เธอสอบติด พ่อจะสนับสนุนให้เธอเรียนแน่นอน มีอะไรกลับบ้านแล้วค่อยคุยกัน” ซ่งเฉิงกงก้าวเข้าไปจะดึงซ่งเหมยเหมยขึ้น
สีหน้าหลี่ต้าเหว่ยย่ำแย่อย่างมาก เขาคว้าแขนซ่งเฉิงกงไว้ทันที “เด็กน้อย พ่อของเธอเสียชีวิตเพราะอะไร”
“เสียชีวิตในสงครามต่อต้านอเมริกาช่วยเหลือเกาหลีค่ะ” ซ่งเหมยเหมยสะอื้นตอบ
หลี่ต้าเหว่ยถลึงตามองซ่งเฉิงกงอย่างดุดัน ก่อนจะก้าวเข้าไปประคองซ่งเหมยเหมยขึ้นอย่างระมัดระวังด้วยสองมือ “เหมยเหมย อย่าคุกเข่าให้เขา เขาไม่คู่ควร ไปกับลุงหลี่ที่ห้องทำงานก่อน
เล่าเรื่องความไม่เป็นธรรมที่เธอเจอมาตลอดหลายปีให้ลุงฟังให้หมด ลุงก็เคยร่วมสงครามครั้งนั้นเหมือนกัน
ลุงขอรับรองในฐานะคุณทหารว่า ความไม่เป็นธรรมทุกอย่างที่เธอเคยเจอ ลุงจะช่วยทวงความยุติธรรมกลับคืนให้”