สีหน้าของซ่งลี่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้ามองตามสัญชาตญาณ...
ซ่งลี่เม้มปาก “คุณ...คุณจะทำอะไรอีก?”
ซางอวี่ตอบ “ฉันมาร้านอาหารของรัฐแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ ก็มากินข้าวไง”
เสิ่นจื้อหนานไม่เคยเห็นซ่งลี่มาก่อน พอเห็นเธอมองภรรยาของตัวเองราวกับหนูเห็นแมว ก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้...
ไว้ค่อยถามดู
ซ่งลี่อ้าปาก แต่ไม่รู้จะพูดอะไร เธอกลัวว่าซางอวี่จะพูดเรื่องของเธอออกมา
“งั้นฉันเลี้ยงคุณเอง”
“ไม่ต้อง ไม่มีความดีความชอบก็ไม่รับของตอบแทน อีกอย่าง ความสัมพันธ์ของเราสองคนยังไม่ถึงขั้นต้องเลี้ยงข้าวกัน” ซางอวี่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
ซางอวี่หันไปมองเสิ่นจื้อหนาน เขาก็รีบไปสั่งอาหารทันที
ร่างของซ่งลี่แข็งทื่อเล็กน้อย “งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ”
“คุณจะทำอะไรก็ไม่ต้องมารายงานฉัน” ซางอวี่แทบจะเขียนคำว่า ‘เราไม่สนิทกัน’ ไว้บนหน้าอยู่แล้ว
ซ่งลี่ได้ยินซางอวี่พูดแบบนั้นก็ไม่โกรธ รีบเดินออกไปทันที
หญิงสาวที่ก่อนหน้านี้ถูกซ่งลี่ตำหนิ มองตามแผ่นหลังของซางอวี่ด้วยแววตาตกตะลึง!
ราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตประหลาดที่หล่นมาจากฟ้า...
ซางอวี่: แฮ่ม เธอไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย
ซางอวี่เดินไม่กี่ก้าวก็ไปถึงข้างเสิ่นจื้อหนาน เขาสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองหาที่นั่งว่างแล้วนั่งรอ
ทั้งคู่พูดคุยกันเสียงเบา
หญิงสาวคนก่อนหน้าแอบมองพวกเขาสองสามครั้ง ก่อนจะได้ยินคนโต๊ะข้าง ๆ กำลังพูดคุยกัน...