ซางอวี่เข็นจักรยานกลับเข้าไปในลานบ้าน ปิดประตูแล้วล็อกให้เรียบร้อย
จากนั้นก็แวบเข้าไปในมิติพกพา หยิบยาพิษที่เคยศึกษามาก่อนหน้านี้ออกมาหลายขนาน แล้วหาขวดโหลขนมกระป๋องมาอีกหลายใบ
ทุบขวดโหลให้แตก โรยยาพิษลงบนเศษแก้ว แล้วใส่ลงในตะกร้า
จากนั้นสวมถุงมือ แล้วแวบออกจากมิติพกพา
หิ้วตะกร้าไว้ ซางอวี่กระโดดขึ้นไปยืนบนกำแพงบ้านของตัวเอง
ยืนสูงย่อมมองเห็นได้ไกล ซางอวี่มั่นใจอย่างยิ่งว่ารอบ ๆ ไม่มีใครอยู่
เธอจัดการฝังเศษขวดโหลลงบนสันกำแพงอย่างคล่องแคล่วและทั่วถึง
ระหว่างนั้นซางอวี่กลับเข้าไปในมิติพกพาอีกสองครั้ง นำขวดโหลที่ใส่ผักดองในบ้านมาทุบจนหมด ถึงจะพอใช้ได้อย่างหวุดหวิด
กำแพงรอบลานบ้านตั้งแต่หน้าบ้านไปจนถึงหลังบ้านถูกซางอวี่เพิ่มแนวป้องกันเข้าไปอีกชั้น แม้แต่ด้านบนของประตูใหญ่ก็ไม่เว้น
ขณะเดียวกัน เธอยังวางกลไกง่าย ๆ ไว้ใต้กำแพงบ้านอีกชั้น ต่อให้รอดจากยาพิษด้านบนมาได้ พอลงมาถึงด้านล่างก็ยังถูกกลไกทำให้ล้มอยู่ดี
เมื่อเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ซางอวี่จึงล้างมือ ก่อนกลับขึ้นจักรยานมุ่งหน้าไปตัวอำเภอ
เธอรู้สึกว่ามีคนกำลังหมายตาบ้านของพวกเขา คำถามของกองกำลังประชาชนสองคนเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่กลับทำให้ซางอวี่นึกถึงการป้องกันคนแอบเข้าบ้าน
ซางอวี่ไปที่ไปรษณีย์ก่อน แล้วกดโทรศัพท์ไปยังห้องทำงานของเจิงเชียนว่าน
หลังจากโอนสายอยู่หลายครั้ง โทรศัพท์ก็เชื่อมต่อได้
“สวัสดีค่ะ ผู้บัญชาการกองพลน้อยเจิง ฉันซางอวี่ค่ะ” ซางอวี่กล่าว