หลี่เสี่ยวซานโซเซพุ่งเข้ามาหยุดตรงหน้าซางอวี่
“หมอซาง ช่วยตรวจแม่ผมด้วยเถอะ ผมไม่เชื่อใครทั้งนั้น เชื่อแค่คุณ! ขอร้องล่ะ ช่วยผมด้วย”
หลี่เสี่ยวซานทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้น
เสิ่นจื้อหนานคว้าตัวหลี่เสี่ยวซานยกขึ้นมา
“รอตำรวจมาก่อน ฉันถึงจะตรวจได้” ซางอวี่กล่าว
ดวงตาของหลี่เสี่ยวซานแดงก่ำ ความเจ็บปวดในใจทำให้ทั้งตัวสั่นเทา
ซางอวี่เวทนาจับใจ จึงโอบกอดหลี่เสี่ยวซานเบา ๆ
“เสี่ยวซาน เธอกล้าหาญมากแล้ว” ซางอวี่ปลอบเสียงอ่อนโยน
หลี่เสี่ยวซานพยายามฝืนประคองตัวเองไว้ ริมฝีปากสั่นระริกอย่างหนัก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถสามคันจอดหน้าประตูบ้านตระกูลหลี่
ตำรวจและหลี่ต้าซานมาถึงหมู่บ้านซ่างเหอพร้อมกัน
หลี่ต้าซานโซเซเข้ามาในบ้าน
ทันทีที่เห็นหลี่ต้าซาน หลี่เสี่ยวซานก็คลายความตึงเครียดลงในที่สุด แล้วร้องไห้โฮออกมา
“พี่ แม่จากไปแล้ว! พี่ แม่จากไปแล้ว!”
บ่าเล็ก ๆ ผอมบางของหลี่เสี่ยวซานสั่นไม่หยุด
หลี่ต้าซานกอดเขาไว้แน่น
“เสี่ยวซาน ไม่ต้องกลัว พี่กลับมาแล้ว พี่จะสืบให้กระจ่าง จะต้องสืบให้ได้แน่”
“ฮือ ๆ” หลี่เสี่ยวซานตอบรับเสียงอู้อี้ แต่เขารู้ว่าตอนนี้พี่ยังมีเรื่องสำคัญต้องทำ
เขาพยายามบังคับให้ตัวเองสงบ ยืนตัวตรง แล้วยกมือเช็ดหน้าแรง ๆ หนหนึ่ง “พี่ไปทำงานเถอะ ผมดูแลตัวเองได้”
หลี่ต้าซานกอดหลี่เสี่ยวซานแน่นอีกครั้ง ก่อนปล่อยเขาแล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้อง
ซางอวี่ คุณยายหลิว และเสิ่นจื้อหนานต่างรออยู่ตรงปากประตูลานบ้าน