ซางอวี่มองมือที่ถือมีดสั้นของซุนเสี่ยวเหวยสั่นระริกไม่หยุด แต่เขากลับพูดจาดุดันใส่เธอ
ราวกับถ้าเธอไม่เชื่อฟัง เขาจะพุ่งเข้ามาแทงเธอด้วยมีดจริง ๆ
“สหายบัณฑิตหนุ่มสาว เราสองคนไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน แล้วทำไมคุณถึงขวางทางฉัน? ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณขวางทางฉันแล้วใช่ไหม?” ซางอวี่ถาม
ก่อนหน้านี้เธอยุ่งอยู่กับการผ่าตัดให้ซ่งต้าไห่ ระหว่างนั้นก็ยังเจอสาวโชคร้ายที่ถูกเชือดคอ จนลืมซุนเสี่ยวเหวยไปเสียสนิท
ตอนแรกเธอคิดว่าเขาเป็นแค่พวกที่ชอบหาเรื่องเพื่อเรียกค่าเสียหาย ไม่นึกเลยว่าเขาจะโผล่มาอีก แบบนี้เรื่องคงร้ายแรงแล้ว
ซางอวี่ระแวดระวังขึ้นมา
“คุณ...คุณอย่าพูดไร้สาระ ฉันบอกแล้วไงว่าให้ตามฉันมา
ถ้าคุณยอมตามฉันไปดี ๆ ฉันรับรองว่าจะไม่ทำร้ายคุณ
อีกอย่าง สามีคุณเป็นผู้ป่วยภาวะพืช อยู่กับเขาก็เหมือนเป็นหม้ายทั้งที่ยังมีสามี มาคบกับฉันเถอะ ฉันรับรองว่าจะทำให้คุณได้ลิ้มรสความสุขที่แท้จริงของการเป็นผู้หญิง
อย่าดีแต่ไม่รู้จักบุญคุณ รีบมานี่!” ซุนเสี่ยวเหวยข่มขู่เสียงดัง
เขาพูดพลางมองซ้ายมองขวา คล้ายกำลังตรวจสอบว่าบริเวณรอบ ๆ ปลอดภัยหรือไม่
ซางอวี่หัวเราะเยาะ แววตาเย็นชาลงในพริบตา
“ฉันไม่สนว่าคุณเป็นใคร วางมีดลงเดี๋ยวนี้ แล้วไปมอบตัวกับตำรวจ ไม่อย่างนั้นก็รับผลที่ตามมาเอง”
ซุนเสี่ยวเหวยสั่นไปทั้งตัวหนักกว่าเดิม “คุณ...อย่าดีแต่ไม่รู้จักบุญคุณ!
ฉันแค่อยากมีสัมพันธ์ชั่วครั้งชั่วคราวกับคุณ ไม่ได้คิดจะทำร้ายใคร คุณอย่าบีบฉัน ไม่อย่างนั้นสุดท้ายชื่อเสียงของคุณก็จะเสียหาย ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าคุณจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง ซางอวี่!”