ซ่งฉีอานกับซางอวี่เดินเคียงข้างกัน ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงหน้าประตูเรือนเล็ก
ซางอวี่กำลังจะบอกให้ซ่งฉีอานกลับไป ส่วนตัวเองจะปีนกำแพงเข้าไป แต่ประตูเรือนกลับเปิดออกเสียก่อน
เสิ่นจื้อหนานยืนอยู่ตรงหน้าประตู
ทั้งสองสบตากัน แววตาและสีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี
“ทำไมมายืนอยู่หน้าประตูล่ะ”
“กลางวันนอนเยอะ ตอนนี้เลยยังไม่ง่วง ผมนั่งอยู่ในลานบ้าน พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เลยเดินมาเปิดประตู” เสิ่นจื้อหนานตอบเสียงนุ่มนวล
เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับซ่งฉีอาน
ซ่งฉีอานพยักหน้าให้เสิ่นจื้อหนานเล็กน้อย “ผมส่งหมอซางกลับมาถึงแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ วันนี้ขอบคุณหมอซางมากที่ผ่าตัดให้คุณปู่ แล้วพบกันครับ”
“แล้วพบกัน”
“ขับรถระวัง ๆ นะ”
ซ่งฉีอานหันหลังเดินจากไปด้วยฝีเท้ายาว ความรู้สึกหดหู่ค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นในใจ
อารมณ์ที่ยากจะบรรยายถาโถมอยู่ในอก
เขาอยากพบสามีของซางอวี่จริง ๆ อยากรู้ว่าผู้ชายแบบไหนกันถึงจะคู่ควรกับเธอ
ตอนที่ได้พบกัน เขาก็รู้ว่าซางอวี่ชอบผู้ชายคนนี้จริง ๆ เวลาที่เธอยิ้มให้เขานั้นแตกต่างออกไป
ทั้งที่เป็นรอยยิ้มเหมือนกันแท้ ๆ แต่เวลาที่เธอยิ้มให้เขา กลับดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง ความยินดีแทบจะเอ่อล้นออกมา เป็นภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
เสิ่นจื้อหนานจับมือซางอวี่ พาเธอเข้าไปในบ้านแล้วปิดประตูใหญ่
ผู้ชายคนนั้นคิดกับซางอวี่ไม่ซื่อตรงแน่นอน
นี่เป็นสัญชาตญาณของผู้ชาย และยังเป็นสิ่งที่เขาสังเกตเห็นได้ด้วยสายตาอันเฉียบคม
“เขาคือญาติผู้ป่วยของคุณใช่ไหม” เสิ่นจื้อหนานถามเสียงเบา