ในหัวของเสิ่นจื้อหนานพลันปรากฏภาพมือเรียวเล็กที่กำลังซุกซนอยู่บนกล้ามท้องของตัวเอง
นิ้วมือบอบบาง แล้วก็นุ่มนิ่มเหลือเกิน
เป็นความนุ่มที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ปลายนิ้วราวกับสะกิดลงบนหัวใจของเขา...
เสิ่นจื้อหนานกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว แต่กลับสำลักเอาเสียดื้อๆ เขาไอขึ้นมา
ซางอวี่รีบประคองเสิ่นจื้อหนานให้ลุกขึ้นนั่ง แล้วเทน้ำมาให้ครึ่งแก้ว ค่อยๆ พยุงให้เขาดื่มอย่างระมัดระวัง
เสิ่นจื้อหนานไร้เรี่ยวแรง ร่างกายแทบจะซบอยู่บนไหล่ของซางอวี่
ตอนดื่มน้ำไม่รู้สึกอะไร พอดื่มเสร็จ เสิ่นจื้อหนานก็พลันรู้สึกจั๊กจี้ตรงที่เส้นผมของซางอวี่พาดผ่าน...
“ดีขึ้นบ้างไหมคะ” ซางอวี่ถามอย่างเป็นห่วง
“อ้อ ดีขึ้นแล้วครับ” เสิ่นจื้อหนานรีบตอบ น้ำเสียงฟังดูสดชื่นขึ้นจริงๆ
“คุณอย่าเพิ่งขยับนะ” ซางอวี่โอบประคองเสิ่นจื้อหนานไว้ ให้เขาพิงอกเธอ มือข้างหนึ่งดึงหมอนของตัวเองมาวาง แล้วค่อยๆ จับให้เขาพิงอย่างเบามือ
“แบบนี้สบายขึ้นไหม”
“อืม ขอบคุณนะ ซางอวี่” เสิ่นจื้อหนานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันไปต้มโจ๊กให้ก่อนนะ เพิ่งฟื้นต้องค่อยๆ ปรับเรื่องอาหาร” ซางอวี่บอก
“ดีครับ” เสิ่นจื้อหนานตอบ
ซางอวี่เดินไปห้องครัว ตักข้าวสารมากำมือหนึ่ง ต้มเป็นโจ๊กขาวถ้วยหนึ่ง
ในห้องเหลือเพียงเสิ่นจื้อหนาน ในที่สุดเขาก็ได้สำรวจห้องที่ตัวเองนอนอยู่ตอนนี้
ห้องสะอาดมาก ตรงมุมวางตู้ลิ้นชักห้าชั้น บนตู้มีกระบอกไม้ไผ่เสียบดอกไม้ป่าช่อเล็กๆ