ต้าโกว่วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เขายิ้มกว้างอย่างดีใจ
“ขอบคุณนะพี่สาว พี่ว่าฟืนพอมั้ย ถ้าไม่พอผมไปหามาเพิ่มนะ ไม่ต้องให้ลูกอมก็ได้ ผมให้พี่ฟรี ๆ เลย” ต้าโกว่วรีบพูด
“ฟืนน่ะไม่เอาแล้ว” ซางอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงบอก “นายช่วยพี่เก็บเห็ดกับเห็ดหูหนูได้นะ”
“ตอนเก็บ ระวังตัวด้วยล่ะ” ซางอวี่กำชับอีกคำ
“ผมจะระวังครับ พี่สาว”
“เห็ดพวกนี้เราคิดกันตามน้ำหนัก นายเอามาแลกน้ำตาลทรายแดง น้ำตาลทรายขาว ข้าวสาร แป้งสาลีก็ได้ หรือจะเก็บสะสมไว้แลกผ้าก็ได้ อะไรพวกนี้ทั้งนั้น” ซางอวี่ว่า
ต้าโกว่วดีใจแทบกระโดดตัวลอย
“เดี๋ยวพอพี่ว่าง จะสอนให้นายรู้จักสมุนไพร พอถึงตอนนั้นก็เอาไปโรงพยาบาลในเมืองขายเป็นเงินได้” ซางอวี่ว่า
“พี่สาว พี่สอนให้ผมรู้จักสมุนไพรจริง ๆ เหรอครับ” ต้าโกว่วแทบกระโดดขึ้น
“อืม” ซางอวี่พยักหน้า
ต้าโกว่วครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเอาจริงเอาจัง “ถ้างั้น ผมเอาไปสอนเพื่อน ๆ ผมได้มั้ยครับ”
ซางอวี่เลิกคิ้ว “ไม่กลัวพวกนั้นแย่งงานนายเหรอ”
ต้าโกว่วเกาหัวอย่างเขิน ๆ “บนเขามีสมุนไพรเยอะแยะมากมาย ผมคนเดียวเก็บยังไงก็ไม่หมดหรอกครับ ถ้าพวกเรารู้จักกันทุกคน ก็ช่วยกันแบ่งเบาที่บ้านได้”
ซางอวี่อยากจะยื่นมือไปขยี้หัวต้าโกว่วเหลือเกิน แต่ก็จนใจ... เต็มไปด้วยใบไม้บ้างดินบ้าง ซางอวี่ยื่นมือไม่ออกจริง ๆ
“ต้าโกว่ว นายเป็นเด็กดีนะ พอพี่ว่างเมื่อไหร่ นายเรียกพวกเขามา พี่จะสอนให้พร้อมกันเลย”
“ขอบคุณครับพี่สาว” ต้าโกว่วโค้งตัวให้ซางอวี่หนึ่งที แล้วหันหลังวิ่งออกไป
ซางอวี่ยิ้มสดใส แล้วถึงกลับเข้าบ้าน