คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือหลี่เฉิง
“เลขาฯ หลี่? เช้าขนาดนี้เชียว?” ซางอวี่ค่อนข้างแปลกใจ จนลืมเชิญหลี่เฉิงเข้าไปในบ้าน
“สหายซาง สวัสดีตอนเช้าครับ” หลี่เฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “หม้อน้ำทำความร้อนวันนี้จะมาส่งครับ ผมมีธุระเลยอยู่ดูแลตลอดทั้งวันไม่ได้ เลยแวะมาบอกคุณล่วงหน้าก่อน”
“อย่างนี้นี่เอง ไม่ต้องอยู่ดูแลตลอดก็ได้คะ พอดีเพื่อนของสามีฉันอยู่ที่นี่ มีพวกเขาช่วยก็พอแล้ว” ซางอวี่รีบบอก “เลขาฯ หลี่ เชิญเข้ามานั่งข้างในก่อนสิคะ”
“ผมไม่เข้าไปดีกว่าครับ รีบกลับไปมีธุระต่อ มีคนช่วยก็ดีแล้ว ผมกะว่าถ้าคนไม่พอจะเรียกพี่เขยผมมา” หลี่เฉิงพูดพร้อมรอยยิ้ม
“คุณหมอหลินเหนื่อยขนาดนั้นแล้ว อย่าไปรบกวนเขาเลยค่ะ” ซางอวี่เห็นหลี่เฉิงไม่ยอมเข้าบ้าน เธอจึงเดินออกไปนอกลานบ้านแทน
หลี่เฉิงขับรถมา
“รถบรรทุกจะมาถึงหน้าประตูที่ว่าการอำเภอบ่ายโมงนะครับ ผมบอกยามไว้แล้ว พอรถมาให้คนขับรออยู่ที่ห้องยามก่อน แล้วคุณก็ไปหาที่นั่นได้เลย” หลี่เฉิงกล่าว
“ได้ค่ะ”
หลี่เฉิงไม่ได้อยู่นาน หลังจากกำชับซางอวี่เรียบร้อยแล้วก็ขับรถกลับไป
รถของหลี่เฉิงเพิ่งเคลื่อนออกไป พอดีกับที่โจวจั่นอันและหลี่เหว่ยลี่ก็มาถึง
“พี่สะใภ้ เมื่อกี้มีคนมาหาเหรอครับ?” โจวจั่นอันถาม
“อือ บ้านเราจะติดตั้งหม้อน้ำทำความร้อนน่ะ รถมาส่งตอนบ่าย มีช่างมาช่วยติดตั้งด้วย” ซางอวี่กล่าว
“ไปรับรถที่ไหน พวกเราสองคนไปเองครับ” หลี่เหว่ยลี่บอก
“ดีค่ะ” ซางอวี่จึงเล่าสิ่งที่หลี่เฉิงบอกไว้ให้ฟัง
ทั้งสองคนบอกให้ซางอวี่อยู่รอที่บ้านสบายใจได้
“เข้ามาก่อนสิ มากินข้าวกัน” ซางอวี่เรียกทั้งสอง