ตอนเสิ่นจื้อหนานตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นก็คือซางอวี่ที่อยู่ในอ้อมแขนและกำลังลืมตาจ้องมองเขา
เขาก้มหน้าลงจูบเธอ
แก้มซางอวี่แดงระเรื่อ เธอยกมือคล้องคอเขาแล้วตอบรับอย่างอ่อนโยน
ผ่านไปครู่ใหญ่ เสิ่นจื้อหนานถึงยอมปล่อยซางอวี่อย่างอาลัยอาวรณ์
“สวัสดีตอนเช้า”
แก้มของซางอวี่ร้อนผ่าว เธอขานรับเบา ๆ ว่า “อืม”
“อีกเดี๋ยวพวกเราก็กลับบ้านได้แล้ว”
ซางอวี่พยักหน้า “จากที่นี่ถึงบ้านไกลแค่ไหน”
เมื่อคืนเธอหลับไป เลยไม่รู้ว่ารถแล่นมาถึงไหนแล้ว
“นั่งรถประมาณสองชั่วโมง ทางกองทหารจะจัดรถไปส่งพวกเรากลับ”
ซางอวี่อยากถามว่าปฏิบัติการเมื่อวานเป็นอย่างไรบ้าง แต่ก็กลัวว่าจะถามเรื่องที่ไม่ควรถาม จึงกะพริบตาปริบ ๆ แล้วกลืนคำถามกลับลงไป
เสิ่นจื้อหนานกุมมือซางอวี่ไว้ “ครั้งนี้คุณร่วมปฏิบัติการตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีอะไรที่ผมต้องปิดบังคุณ
“พวกเรายืนยันแล้วว่าคนที่คุณยิงตายก็คือสายลับที่แฝงตัวอยู่ข้างกายพวกเรามาตลอด
“หูซงเฉิงถูกควบคุมตัวไว้แล้วเหมือนกัน เขาสารภาพเรื่องต่าง ๆ ออกมาบ้าง ทางกองทหารกำลังตรวจสอบอยู่”
“แล้วเติ้งซินล่ะ เติ้งซินมาจากเมืองจังหวัด คนที่เกี่ยวข้องกับเขาได้ตรวจสอบกันหรือยัง”
“ตรวจสอบไปพร้อมกันหมดแล้ว”
“เมื่อวานปล่อยให้เติ้งซินกับพวกหนีไปได้ ไม่รู้ว่าจะจับพวกเขาได้ไหม”
“พวกมันเผยตัวออกมาแล้ว ยังไงก็ต้องถูกจับได้แน่” เสิ่นจื้อหนานพูดอย่างมั่นใจ