พลุสัญญาณในมือทหารเพิ่งถูกยิงออกไป
กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็เข้ามาขวางทางพวกเขาไว้
ซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานสบตากันอย่างรวดเร็ว — พวกเขาถูกพบตัวแล้ว
“คุณไปก่อน เราจะคอยปิดท้ายให้” ซางอวี่กล่าว
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า “ได้ ระวังตัวด้วย”
เสิ่นจื้อหนานกำลังจะพาสวี่ไป๋ซวี่หนีไป แต่กลับพบว่าพวกเขาถูกล้อมไว้แล้ว…
เติ้งซินพาคนกลุ่มหนึ่งถือปืนล้อมทุกคนเอาไว้
ซางอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าพวกเติ้งซินรู้เรื่องปฏิบัติการของพวกเขาล่วงหน้า
พวกเขาเตรียมพร้อมซุ่มจับกุมอยู่ที่นี่แล้ว
มิน่าการปฏิบัติการครั้งนี้ถึงได้ราบรื่นนัก
เติ้งซินมองซางอวี่ แววตาเผยความผิดหวัง
“ผมคิดว่าคุณจะเลือกทางที่ถูกต้อง ไม่นึกเลยว่าคุณยังจะช่วยพวกเขาอยู่ดี”
ซางอวี่พูดไม่ออก ทางเลือกที่ถูกต้องอะไรกัน?
การช่วยสามีและช่วยประเทศชาติของเธอไม่ใช่ทางเลือกที่ถูกต้องหรือ?
หรือว่าต้องทรยศเหมือนเติ้งซินถึงจะเรียกว่าถูกต้อง?
“ใครเป็นพวกของคุณ อยู่ในที่เกิดเหตุหรือเปล่า?” ซางอวี่ถาม
เติ้งซินไม่คิดเลยว่าคำแรกที่ซางอวี่พูดกับเขาจะเป็นการถามว่าใครคือคนทรยศ
“คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือว่าแผนของพวกคุณไร้ช่องโหว่ ระหว่างปฏิบัติการพวกเราจะจับพิรุธไม่ได้?”
“แน่นอนอยู่แล้ว” ซางอวี่พยักหน้า “ความสามารถแค่นี้ของพวกคุณน่ะ
ถ้าไม่มีคนในคอยส่งข่าว พวกคุณไม่มีทางรู้เส้นทางการเคลื่อนไหวของเราได้หรอก”
เติ้งซินเห็นได้ชัดว่าโมโหกับคำพูดที่แทบจะดูถูกของซางอวี่!