ซางอวี่งึมงำพึมพำ จนกระทั่งเธอผล็อยหลับไป ในหัวของเสิ่นจื้อหนานก็เหลือเพียงประโยคเดียว: ไม่เชื่อฟัง ก็จัดการมันซะ...
เช้าวันต่อมา
ซางอวี่เด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ตอนหลับเธอคิดถึงอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก
เธอทำน้ำยากันยุงแบบง่าย ๆ ในมิติพกพา ก็ได้น้ำยากันยุงถาวรขวดนึงมา
เมื่อวานเธอทำอ่างล้างมือด้วย ซึ่งทำข้างนอกมิติพกพา ก็เลยไม่มีรางวัลจากมิติ
อย่างนี้แสดงว่า ถ้าเธอทำของในมิติพกพา จะได้รางวัลที่เกินคาดหรือเปล่า
“ถ้าเป็นแบบนี้จริง ๆ ก็ดีสิ”
ซางอวี่อดยิ้มมุมปากไม่ได้ “เรื่องนี้ก็ง่าย เดี๋ยวลองดูก็รู้แล้ว”
เสิ่นจื้อหนานค่อย ๆ รู้สึกตัว ได้ยินเพียงครึ่งประโยคหลัง
ลองอะไร?
ซางอวี่ลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว หลังจากล้างหน้าล้างตาแล้วก็ออกจากห้อง
เจียงหว่านเยวี่ยยังไม่ตื่น คืนแรกเธอนอนไม่ค่อยหลับ และตื่นเช้า เมื่อวานค่อนข้างเหนื่อย ตอนนี้ก็ยังหลับอยู่
ซางอวี่ไปที่ห้องครัว
พวกเธอเอาข้าวสารกับแป้งมาค่อนข้างเยอะ และยังมีเนื้อหมักมาด้วย ส่วนผักนั้นหัวหน้าหน่วยเตรียมไว้ให้หนึ่งตะกร้า
ช่วงนี้ทุกบ้านมีผักไม่น้อย ไม่ได้มีค่าอะไรมาก ซางอวี่ก็เลยรับไว้
เมื่อวานซางอวี่เก็บเห็ดมาไม่น้อย ตอนแรกว่าจะทำตอนกลางคืน แต่ทีหลังทำอ่างล้างมือแล้วค่อนข้างเหนื่อย เลยไม่ได้ทำ
ตอนนี้เห็ดเริ่มเหี่ยวเล็กน้อยแล้ว
ซางอวี่ตัดสินใจจะเอาเห็ดไปตากแห้งไว้กินทีหลัง แล้วค่อยเข้าป่าไปเก็บเห็ดสดใหม่ตอนมีโอกาส