ซางอวี่เดินเข้าไปดูเด็ก ๆ…
ใบหน้าเล็ก ๆ ที่งดงามดวงแล้วดวงเล่าเต็มไปด้วยฝุ่น เสื้อผ้าก็มอมแมมไปด้วยดินและโคลนดำ ๆ แถมยังมีน้ำมูก เล็บมือก็มีดินเหนียวกรัง
“พี่ครับ พวกเราต้องช่วยทำงานไหมครับ” เด็กคนที่ดูเหมือนหัวหน้ารวบรวมความกล้าเอ่ยถาม
เขาดูโตกว่าเด็กคนอื่นนิดหน่อย แต่อายุก็คงราวเจ็ดแปดขวบเท่านั้น
“พวกเธอทำงานอะไรได้บ้าง” ซางอวี่ถาม เธอรู้มาตลอดว่าชนบทลำบาก แต่พอได้เผชิญหน้ากับเด็ก ๆ จริง ๆ กลับรู้สึกสะเทือนใจลึกซึ้ง
จะบอกว่าชอบก็คงไม่ใช่
เธอชอบเด็กที่ดูดีสะอาดสะอ้าน แต่ก็เข้าใจสภาพของพวกเขาในตอนนี้ ผู้ใหญ่ที่บ้านมัวแต่ยุ่งกับการทำงานหาคะแนนแรงงาน
พี่ดูแลน้อง แถมยังต้องช่วยเหลืองานบ้าน เอาตัวรอดได้ด้วยตัวเองก็นับว่าเก่งมากแล้ว
จะไปเรียกร้องอะไรมากไม่ได้
“พวกเราช่วยตัดหญ้าให้หมู เก็บผักป่า และก็เก็บฟืนได้ครับ” เด็กคนนั้นมองซางอวี่ แววตาเป็นประกาย
พอพูดประโยคแรกออกมาได้ ที่เหลือก็เป็นธรรมชาติขึ้นเยอะ
“พวกเธอช่วยฉันเก็บฟืนได้นะ ฉันจะให้ลูกอม ฟืนหนึ่งมัดแลกลูกอมกระต่ายขาวหนึ่งเม็ด เป็นไงบ้าง” ซางอวี่ถาม
“ได้ครับ!”
ดวงตาเด็ก ๆ พากันเปล่งประกาย
ลูกอมกระต่ายขาวเลยนะ พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะได้กิน
ได้ยินว่าอร่อยสุด ๆ ไปเลย หวานมาก เป็นของที่อร่อยที่สุดในโลกเลยทีเดียว
ซางอวี่ตั้งท่าจะยกมือขึ้นยีหัวเด็กน้อย แต่พอมองเห็นก้านหญ้าติดอยู่บนหัวก็ชะงัก วางมือลงอย่างขัดเขิน