เร็วเข้า เบาเสียงหน่อย รีบลงมือ
อย่าเร่งสิ ฉันก็ลนอยู่แล้ว
ชายหนุ่มหันซ้ายหันขวามองไปรอบ ๆ
หญิงสาวตื่นเต้นจนฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ตรงหน้าทั้งสองมีทารกสองคนที่ยังอยู่ในผ้าห่อเด็กทารก
มือเท้าของหญิงสาวสั่นเทา แต่การเคลื่อนไหวยังคงคล่องแคล่ว เธอสลับเสื้อผ้าของทารกทั้งสองคน
เมื่อสลับเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ก็วางเด็กทั้งสองไว้ในตำแหน่งของอีกฝ่าย
จากนั้นตบเบา ๆ สองสามครั้ง
ทารกน้อยสองคนที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงอ้อแอ้ก็หลับไปอีกครั้ง
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ ทั้งสองคนก็มีเหงื่อเต็มหน้าผาก
ชายหนุ่มลดเสียงลงแล้วพูดกับหญิงสาวว่า “คุณว่า ถ้าเรื่องนี้ถูกพี่ชายใหญ่กับพี่สะใภ้จับได้...
พวกเราจะถูกส่งไปสถานีตำรวจไหม”
หญิงสาวฟาดชายหนุ่มอย่างแรง เสียง “เพียะ” ดังขึ้นจนเขาสะดุ้ง
“ไม่ว่ายังไง นั่นก็พี่ชายของคุณ
อีกอย่าง เด็กสองคนยังเล็ก พูดก็ยังไม่ได้
เรื่องนี้มีแค่เราสองคนที่รู้
คุณไม่พูด ฉันไม่พูด แล้วใครจะรู้ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ถูกจับได้...
เด็กสองคนอาบน้ำเสร็จแล้วเผลอใส่เสื้อผ้าสลับกัน พวกเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน หน้าตาก็คล้ายกัน ฉันดูแลเด็กจนเหนื่อยเกินไป...