เด็กหญิงตัวน้อยตกใจจนขวัญเสีย แม้เธอจะอายุมากกว่าเสี่ยวซื่อสามปี แต่ก็เป็นเพียงเด็กวัยเจ็ดขวบเท่านั้น
เธอกรีดร้องพลางวิ่งออกไปตามคนในบ้านมาช่วย
คนในบ้านช่วยกันพาเสี่ยวซื่อไปโรงพยาบาล
พอไปถึงโรงพยาบาล หมอก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
เขามองพ่อของเสี่ยวเถาที่ตามมาส่งเสี่ยวซื่อ แล้วตวาดเสียงเข้มว่า “ผู้ปกครองจะสั่งสอนเด็กก็ต้องรู้จักประมาณบ้าง!
เด็กตัวเล็กแค่นี้ จะลงมือหนักขนาดนี้ได้ยังไง?
เด็กคนนี้ซี่โครงหักไปสี่ซี่ ตามตัวมีแต่รอยฟกช้ำเขียวม่วง
พวกคุณเป็นพ่อแม่กันยังไง?”
พ่อของเด็กหญิงหน้าแดงก่ำ รีบอธิบายว่า “ผม... ผมไม่ใช่พ่อเขาครับ ผมเป็นเพื่อนบ้านของเขา
ลูกสาวผมไปหาเขาเล่น พอเห็นว่าเด็กคนนี้อาการไม่ดี ผมถึงได้เข้าไปช่วยพามาส่งโรงพยาบาลครับ”
หมอเห็นว่าตัวเองเข้าใจผิดก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ขอโทษที ขอโทษที
แล้วพ่อแม่ของเด็กคนนี้ล่ะ?
พ่อแม่เลี้ยงลูกกันยังไง ถึงทำให้เด็กอยู่ในสภาพแบบนี้ได้?
ช่างทำบาปทำกรรมเสียจริง!”
พ่อของเด็กหญิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ แล้วจึงรีบกลับไปตามพ่อแม่ของเสี่ยวซื่อ