“ฉันว่าพ่อฉันต้องตามหาคุณแน่ ๆ เตรียมตัวรอไว้เถอะ” เถียนเถียนเตือน
กู้เย่: แม้จะขุ่นเคืองใจอยู่นิดหน่อย แต่ก็ยังคอยตื่นเต้นรออยู่เหมือนกัน
วันรุ่งขึ้น กู้เย่เพิ่งเดินเข้าสนามฝึก ก็ได้ยินข่าวว่าผู้นำใหญ่จากเขตทหารจะมาตรวจเยี่ยม
กู้เย่: รู้สึกว่าคนที่มาคงเป็นเจ้าพ่อผู้หล่อเหลาเข้มแข็งน่ากลัวของเขานี่แหละ
ช่วงเวลาที่เสิ่นจื้อหนานปรากฏตัว ดวงตาของทุกคนสว่างไสวขึ้นมาทันที
ไม่มีใครไม่รู้จักผู้บังคับกองพลเสิ่นในตำนาน
นั่นคือจ้าวสงครามต่างหาก!
ได้ยินกันมาว่าแม้ตอนนี้เสิ่นจื้อหนานไม่ได้ลงสนามแล้ว แต่ร่างกายของเขาทุกด้านยังคงอยู่ในสภาพของคนอายุ 25 ปี
ถ้าเขาอยากลงมือ เขาก็ยังคงเป็นจ้าวสงครามเหมือนเดิม
ในโรงเรียนนายร้อยแทบทุกมุมล้วนเป็นเรื่องเล่าขานของเสิ่นจื้อหนาน
ตอนนี้ตัวจริงยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ใครจะไปเชื่อล่ะว่าเขาอายุเกิน 40 แล้ว
กู้เย่ยิ่งยืนตัวตรงเป็นพิเศษ นี่น่ะนะ ลูกเขยของเขาเอง
แล้วทุกคนก็เห็นเสิ่นจื้อหนานถอดนาฬิกาข้อมือออก ส่งให้ทหารคนสนิทข้าง ๆ
ทหารคนสนิท: เฮ้ นี่มันไม่ธรรมดาแล้ว ก่อนมาท่านผู้บังคับกองพลของเขาไม่ได้พูดอะไรเลย ท่าทางนี้มันดูเหมือนจะลงมือจริง ๆ นี่หว่า
ใคร! ใครกัน! กล้าไปยั่วโมโหท่านผู้บังคับกองพลของพวกเขา
“สวัสดีพวกเราทุกคน”
“สวัสดีท่านผู้นำ!”
เสิ่นจื้อหนานภายนอกยิ้มแจ่มใส แต่แท้จริงแล้วแหลมคมเย็นยะเยือก มองกู้เย่ผ่าน ๆ หนึ่งครั้ง
“หนุ่มสาวมันดีจริง ๆ มา ขอให้ฉันสัมผัสพลังของความหนุ่มสาวหน่อย วันนี้ขอขยับเส้นเอ็นกล้ามเนื้อสักหน่อย”
ทุกคน: อ้ากกก ไอดอลจะประลองกับพวกเราแล้ว!
ชั่วขณะนั้น ตั้งแต่อธิการบดีจนถึงนักเรียน ตกตะลึงกันทั้งแถว
ทหารคนสนิทยืนอยู่ข้าง ๆ: ฉันว่าแล้ว ต้องมีใครไปยั่วท่านผู้บังคับกองพลของพวกเขาแน่ ๆ