“อาหวย ไปกัน พี่สะใภ้จะพาเธอไปจัดการหนังลา เดี๋ยวเราสองคนค่อยช่วยกันเคี่ยวอาเจียว”
“ได้ครับ พี่สะใภ้”
เสิ่นหวยสงสัยใคร่รู้ไปเสียทุกเรื่อง ซางอวี่ยินดีสอน เขาก็ยินดีเรียน
ทั้งสองจึงไปที่อุโมงค์หลบภัยด้านหลัง แล้วค้นหาหนังลาที่ซางอวี่เก็บไว้ตรงมุมห้องออกมา
แม้จะจัดการไว้แล้ว แต่ถ้าจะนำไปทำอาเจียว ก็ยังต้องจัดการเพิ่มเติมอีกขั้น
ซางอวี่หาตะกร้าไม้ไผ่มาใบหนึ่ง ปิดปากตะกร้าด้วยไม้ไผ่ให้เรียบร้อย แล้วยกไปที่ลำธารหน้าบ้านพร้อมกับเสิ่นหวย
ใช้เถาวัลย์ผูกตะกร้าไม้ไผ่ไว้กับต้นไม้ริมตลิ่ง แล้วหย่อนตะกร้าลงไปในน้ำ
“พี่สะใภ้ ต้องแช่นานแค่ไหนครับ”
“แช่ไว้สักห้าหกวันก็ได้แล้ว อาหวย อย่าลืมแวะมาดูทุกวันนะ”
“ได้ครับพี่สะใภ้ ภารกิจนี้ยกให้ผมเถอะ ผมทำได้ครับ”
เจ้าตัวเล็กตอบรับอย่างจริงจัง ซางอวี่จึงอธิบายขั้นตอนต่อไปให้เสิ่นหวยฟัง “ล้างขนลาและชั้นไขมันที่ตกค้างบนหนังออกให้หมดแล้ว ก็เริ่มต้มได้ ต้องใช้หม้อทองแดง”
บ้านพวกเขายังไม่มีหม้อทองแดง ซางอวี่นึกขึ้นได้ จึงเตรียมไปซื้อที่ร้านค้าสหกรณ์
แต่ในยุคนี้ ร้านค้าสหกรณ์อาจไม่มีหม้อทองแดงขายก็ได้
ซางอวี่ตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ ดูท่าคงต้องใช้ช่องทางพิเศษแล้ว
ถึงตอนนั้นค่อยไปถามซ่งฉีอานดู
ซางอวี่พูดต่อว่า “ตอนต้มต้องใช้ไฟแรงต้มให้เดือดก่อน แล้วค่อยลดเป็นไฟอ่อน เคี่ยวช้า ๆ
ต้องเคี่ยวทั้งวันทั้งคืน ระหว่างนั้นก็ช้อนฟองที่ลอยขึ้นมาออก
พอหนังลาเคี่ยวจนกลายเป็นเจลข้นเหนียวแล้ว ยังต้องเคี่ยวซ้ำอีกสามถึงเจ็ดครั้ง ถึงจะสกัดคอลลาเจนข้างในออกมาได้อย่างเต็มที่