ซางอวี่มองใบหน้าของเสิ่นจื้อหนานที่ประณีตจนเรียกได้ว่าสวยงาม
ต่อให้คิดอยากแกล้งพูดสักประโยคว่า “ไม่หล่อเลย” แต่ยังไงก็พูดไม่ออก
เสิ่นจื้อหนานเห็นซางอวี่มองตนอย่างตั้งใจ จึงค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ ลมหายใจของทั้งสองค่อย ๆ ผสานกัน
ซางอวี่รู้ตัวว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ขนตายาวสั่นไหวเบา ๆ สองสามครั้ง
ริมฝีปากของเสิ่นจื้อหนานค่อย ๆ แนบลงมา มือที่โอบเอวเธอออกแรงขึ้นเล็กน้อย ดึงเธอทั้งร่างเข้ามาในอ้อมกอด
ร่างของทั้งสองแนบชิดกัน
จูบที่อ่อนโยน ร้อนแรง และเร่าร้อน ทำให้ทั้งคู่เผลอหลงใหลจนลืมตัว
โครม! เสียงประตูถูกผลักเปิดดังขึ้น ซางอวี่รีบผลักเสิ่นจื้อหนานออกทันที
เสิ่นจื้อหนานไม่ทันตั้งตัว จึงสะดุ้งไปด้วย โครม! ศีรษะกระแทกเข้ากับกำแพง
เสิ่นหวยที่จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาชะงักค้าง
เดิมทีเขาตั้งใจจะเคาะประตู แต่รีบร้อนเกินไปจนลืมเคาะเสียสนิท
มือทั้งสองข้างเปื้อนดินไปหมด มือหนึ่งยังชูโสมต้นใหญ่เอาไว้
เขาตื่นเต้นมาก เลยอยากเอามาให้พี่สะใภ้ดู
พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้กอดกันทำอะไรกันอยู่?
ทำไมพี่สะใภ้ถึงผลักพี่ใหญ่ไปชนกำแพง?
ในหัวของเสิ่นหวยมีแต่เครื่องหมายคำถาม
แก้มเล็ก ๆ ของซางอวี่ร้อนผ่าว ส่วนเสิ่นจื้อหนานถูกกระแทกจนมึนไปเล็กน้อย บรรยากาศพลันแปลกประหลาดขึ้นมา
“ขอโทษครับ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ผมควรเคาะประตูก่อนใช่ไหมครับ? ผมแค่ขุดโสมได้ เลยตื่นเต้นไปหน่อย...” เสิ่นหวยพูดเสียงเบา