มองลูกสาวของตัวเองเป็นแบบนี้ เสิ่นจื้อหนาน มีความรู้สึกเป็นลุกขึ้นมาในใจ อยากจะพูดว่า เลิกซะสิ
ซางอวี่โบกมือให้เสิ่นจื้อหนาน เขาถึงได้หันหลังกลับแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
สักพัก เถียนเถียนก็ดันหัวเล็กๆ ออกมาจากอกของซางอวี่ เงยหน้ามองไปทางที่เสิ่นจื้อหนาน ยืนอยู่ เห็นว่าเขาไม่อยู่แล้ว หนูน้อยก็เริ่มสะอื้นง้องแง้งอีกครั้ง
ซางอวี่รีบอุ้มเธอเข้ามาในบ้าน ปิดประตูบ้าน แล้ววางเธอลงในรถเข็นเด็ก สะบัดเบาๆ
เถียนเถียนสะอื้นเสียงหลงๆ ไม่นานก็หลับไป
ซางอวี่คิดในใจ: เด็กคนนี้ก็ยังง่ายเหมือนเดิม
ช่วงนี้ซางอวี่อยู่บ้านดูแลลูก
ทั้งสองคนปิดประตูอยู่ในบ้าน แต่จริงๆ แล้วพวกเขากำลังทำกิจกรรมอยู่ในมิติพกพา
แปลงยาในมิติพกพาสามารถเก็บเกี่ยวได้แล้ว ซางอวี่กำลังยุ่งอยู่กับการแปรรูปสมุนไพรต่างๆ
เถียนเถียนเล่นอยู่ในเปลเด็ก เมื่อง่วงก็หลับ เมื่อหิวก็ร้องง้อสองครั้ง ซางอวี่ได้ยินก็เดินมาให้นม
แม่ลูกทั้งสองสนุกกันอย่างมีความสุข
ครั้งนี้เสิ่นจื้อหนาน ออกไปนานมาก หนึ่งเดือนแล้วก็ยังไม่กลับมา
ปกติสวี่ไป๋ซวี่จะมาเยี่ยมบ้าง
แต่เขาเป็นผู้ชาย มาบ้านซางอวี่บ่อยๆ ก็ไม่ดีต่อชื่อเสียงของเธอ
ดังนั้นเวลาสวี่ไป๋ซวี่มา มักจะพาคนอื่นมาด้วย และไม่ค่อยได้นั่งคุยกันนาน
ซางอวี่ตรวจร่างกายให้เขา จัดยาให้ สวี่ไป๋ซวี่ก็กลับไป
ร่างกายของสวี่ไป๋ซวี่ฟื้นตัวเห็นได้ชัด น้ำหนักขึ้นนิดหน่อย ใบหน้าดูแดงปลอดภัยขึ้น