เวลาเก้าโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น
ซางอวี่จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วอุ้มเถียนเถียนออกจากบ้าน
เธอเย็บผ้าปิดปากผ้าปิดจมูกชิ้นเล็กไว้ให้เถียนเถียน พาไปโรงพยาบาลก็ไม่ต้องกลัวลูกจะติดเชื้อไวรัส
อีกทั้งยังทำเก้าอี้สะพายเอวไว้สำหรับอุ้มลูก นุ่มนิ่มดี พาเด็กน้อยนั่งแล้วสบายกว่า อุ้มลูกออกนอกบ้านก็สะดวกมาก
จางเสี่ยวฉือรออยู่หน้าประตูบ้าน ขับรถส่งแม่ลูกซางอวี่ไปถึงโรงพยาบาล
ฝั่งโรงพยาบาล
หลิวเจิ้นตงกับหลิวว่านฮุ่ยพอรู้ว่าซางอวี่จะพาเถียนเถียนมาด้วย ทั้งสองก็มารออยู่หน้าโรงพยาบาลตั้งแต่เช้า
เมื่อเห็นซางอวี่อุ้มเถียนเถียนที่แต่งตัวจนดูเหมือนก้อนนมนุ่ม ๆ ทั้งคู่ก็อบอุ่นไปทั้งหัวใจ
หลิวว่านฮุ่ยเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “หมอซาง ให้ฉันช่วยอุ้มเด็กนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะหมอหลิว ดูสิ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้นี่ได้เลย ไม่หนักเลย” ซางอวี่พูดพลางยิ้ม
เถียนเถียนส่งเสียง 'อา' สองครั้ง ราวกับบอกว่าตัวเองไม่หนักอยู่แล้ว
ซางอวี่ยิ้มแล้วบีบมือเล็ก ๆ ของเถียนเถียนเบา ๆ “ฉันไปห้องจ่ายยาแล้วนะคะ”
“ได้ เดี๋ยวไปส่งด้วยกัน”
หลิวเจิ้นตงกับหลิวว่านฮุ่ยพาซางอวี่ไปที่ห้องจ่ายยาด้วยกัน
ซางอวี่เลือกดูยาในห้องจ่ายยาอยู่พักหนึ่ง หยิบยาบางชนิดใส่ตะกร้า
เธอใช้ยาในมิติพกพาทำการทดลองได้ แต่ถ้าจะผลิตจำนวนมาก ยาในมิติก็หยิบออกมาไม่ได้
ในฤดูแบบนี้เธอก็หาข้ออ้างขึ้นเขาไปเก็บยาไม่ได้
มีอะไรก็ใช้สิ่งนั้น ทำได้เท่านี้