เสิ่นเจี้ยนจวินและหลิวอิงเดินเข้ามาด้วย ทั้งสองหยิบภาพถ่ายขึ้นมาดู
“เด็กน้อยคนนี้หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูจริง ๆ”
“จะดูจดหมายกันไหม?
ด้วยนิสัยของอาอวี๋กับจื้อหนาน ย่อมไม่มีทางตั้งชื่อให้ลูกไม่ได้”
“ใช่แล้ว” เจียงหว่านเยวี่ยจึงหยิบจดหมายขึ้นมา ทุกคนเพลินกับการดูภาพจนลืมมันไป
เจ้าตัวน้อยคนนี้หน้าตามารวมจุดเด่นของเสิ่นจื้อหนานและซางอวี่เอาไว้หมด ทำเอาทุกคนเหลียวมองไม่ขาดตั้งแต่แรกเห็น
เมื่อเปิดจดหมายออก ทุกคนเห็นชื่อที่เสิ่นจื้อหนานกับซางอวี่ตั้งให้ลูก — เถียนเถียน, เสิ่นซุยเหอ
“ชื่อนี้ตั้งได้ดีจริง ๆ เพราะกว่าที่พวกเราจะคิดกันเสียอีก” เจียงหว่านเยวี่ยพูดพลางยิ้ม
เสิ่นเหอผิงพยักหน้า “ใช่ พวกเรายังกังวลอยู่เลยว่าจะตั้งชื่ออะไรดี แต่จื้อหนานกับอาอวี๋ตั้งเสร็จไปแล้ว”
“นั่นสิ เถียนเถียนของพวกเราน่ารักมากเลย” เจียงหว่านเยวี่ยมองเถียนเถียนด้วยแววตาอ่อนโยน
“ไม่รู้เมื่อไหร่พวกเราจะได้เห็นเถียนเถียนซะที มณฑลเฮย์ไกลจากพวกเรามากนัก” เสิ่นเหอผิงถอนใจ
“ไกลจริง ๆ” เสิ่นเจี้ยนจวินก็ชอบเจ้าตัวน้อยเหมือนกัน อยากอุ้มบ้าง
ไม่รู้เด็กน้อยคนนี้จะกลัวเขาหรือเปล่า...
เสิ่นเจี้ยนจวินเคยพุ่งเข้าภูเขาดาบทะเลไฟ เคยสังหารศัตรูมานับไม่ถ้วน ความหฤหรรษ์ที่แผ่ออกมาจากร่างทำเอาเด็ก ๆ หลายคนต้องหวาดกลัว
นิ้วของเสิ่นเหอผิงลูบภาพถ่ายเบา ๆ ...อยากอุ้มหลานสาวของตัวเองขึ้นมาจริง ๆ
ทุกคนต่างรู้สึกซาบซ่า แค่มองภาพถ่ายไม่อาจเยียวยาความคิดถึงได้