“พวกคุณสงสัยฉันกับหมอหลินเหรอ” ซางอวี่ถาม เสียงเรียบเหมือนบอกเล่า
จางผู้เฒ่าพยักหน้า “ถ้าพูดกันตามความรู้สึกส่วนตัว ผมเชื่อพวกคุณ แต่ในฐานะตำรวจ เราต้องยึดตามรูปคดี”
“เพิ่งจะมีปากเสียงกันตอนกลางวัน เฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ถูกบีบคอตาย แถมยังอยู่ใกล้พวกเรา ความน่าสงสัยของพวกเราก็หนักหนาทีเดียว” ซางอวี่เงยหน้ามองจางผู้เฒ่า
“หมอหลินไปเข้าห้องน้ำ ก็อยู่ในร้านอาหารของรัฐนั่นแหละ คงจะมีคนเห็นเขา ถ้าพวกคุณไปสืบสวนดูบ้าง น่าจะเจอหลักฐานยืนยันตัวตนของหมอหลินได้” ซางอวี่พูดต่อ
“เราส่งคนไปสืบสวนแล้ว” จางผู้เฒ่าบอก
“ดีแล้ว” ซางอวี่รับคำ “ฉันออกไปได้ไหม”
“รออีกสักพัก พอสหายที่ไปสืบสวนที่ร้านอาหารของรัฐกลับมา คุณถึงจะไปได้” จางผู้เฒ่าอธิบาย
“ได้” ซางอวี่ให้ความร่วมมือดีมาก
เธอใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง “สะดวกให้ฉันไปดูศพหน่อยได้ไหม”
“นี่ คุณจะไปดูศพทำไม” จางผู้เฒ่างง
“ฉันเคยเรียนแพทย์มา ดูร่องรอยบาดแผลแล้วให้ความเห็นได้ พวกคุณเฝ้าดูตลอดเวลาได้เลย ฉันจะไม่ทำอะไรแอบแฝงแน่นอน” ซางอวี่ว่า
“นี่ ผมต้องไปขออนุญาตก่อน” จางผู้เฒ่าลุกขึ้น
ซางอวี่พยักหน้า
จางผู้เฒ่าเพิ่งออกประตูไปก็เจอโจวเจี้ยนหมิน
“เป็นไงบ้าง ถามได้ความชัดเจนหรือยัง” โจวเจี้ยนหมินถาม เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าซางอวี่กับหลินไป๋จะฆ่าคนเพียงเพราะทะเลาะกับเฉินเสี่ยวเสี่ยว
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ทั้งสองจะโกรธมากจนตัดสินใจลงมือสังหาร พวกเขาก็คงไม่บีบคอคนตายแถวร้านอาหารของรัฐเป็นแน่...