หลี่อาเหมยมีลูกชายสี่คน ลูกชายสี่คนนั้นก็ให้หลานชายเธออีกสิบสามคน หลานสาวห้าคน
ซางอวี่: ตะลึงงันไปเลย...
ช่างมีลูกมีหลานจริง ๆ
เธอนึกถึงยุคสมัยของตัวเอง ไม่ต้องพูดถึงคู่สามีภรรยาที่มีลูกหลายคนเลย ต่อให้หลายคู่สามีภรรยาก็ไม่มีลูกสักคน
ความคิดสมัยนั้นเน้นแต่ความเห็นแก่ตัวแบบเอาตัวเองเป็นหลัก ทุกอย่างยึดเอาความรู้สึกของตัวเองเป็นที่ตั้ง
ไม่เหมือนตอนนี้ ที่ทุกคนคิดว่ายิ่งคนมากพลังก็ยิ่งมาก การมีลูกชายหลายคนถูกมองว่าเป็นสัญญาณของครอบครัวที่เจริญรุ่งเรือง
บ้านของหลี่อาเหมยมีรั้วไม้ไผ่ล้อมรอบ มีบ้านดินกี่หลัง ในสวนปลูกผักและมันฝรั่งเต็มไปหมด
ลานหน้าบ้านวางแผ่นสานไม้ไผ่ไว้หลายแผ่น ตะกร้าสะพายหลังหลายใบถูกวางซ้อนกันไว้อย่างเรียบร้อย
ยังมีกระด้งและตะแกรง ของเล่นสานจากไม้ไผ่อีกหลายชิ้น ดูมีชีวิตชีวา
“มานี่เถอะ ลูกสาว เข้ามาดูสิว่าอยากได้อันไหน” หลี่อาเหมยถามพลางยิ้ม
“อาม่า ตะกร้าสะพายหลังนี้ขอสองใบ กระด้งขอหกใบ ตะแกรงนี่ก็ขอสองใบ” ซางอวี่วางของที่ต้องการไว้ข้าง ๆ
“ราคาเท่าไหร่คะ” ซางอวี่ถาม
“พูดเสียงดังแบบนี้ไม่ได้นะ” หลี่อาเหมยรีบดึงมือซางอวี่แล้วมองไปรอบ ๆ “แลกกัน แลกกัน”
“ค่ะ แลกกัน” ซางอวี่หน้าแดงเล็กน้อย เธอยังไม่ชินกับการซื้อขายที่ใช้เงินอย่างเปิดเผยแบบนี้
“งั้น งั้น... ขอห้าเหมาเถอะ” หลี่อาเหมยพูดเบา ๆ
ซางอวี่ยังคิดอยู่ว่าห้าเหมาตกชิ้นละกี่สตางค์ เสียงของหลี่อาเหมยก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ไม่แพงแล้วจริง ๆ นะ ฝีมือของตาลุงฉันน่ะดังไปทั้งสิบหมู่บ้านแปดตำบล ฉันแถมของเล่นให้อีกสักชิ้น”