“แม่จ๋า เราแยกเสื้อผ้าของแต่ละคนออกมาก่อนนะ แล้วเอาไปไว้ในห้องเก็บของที่ว่างอยู่ในห้องนอน” ซางอวี่พูด
“ได้เลย อ๊ะ ลืมให้ช่างไม้ทำตู้ให้เราเลย” เจียงหว่านเยวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด
“ฉันตั้งใจไม่ทำน่ะ” ซางอวี่กระพริบตาปริบ ๆ “ห้องเล็กนั่นฉันมีแผนออกแบบอย่างอื่น แค่เอาของไปเก็บไว้ก่อนก็พอ หาเสื้อผ้าที่ใส่ตอนนี้มาหนึ่งสองชุด นอกนั้นอย่าเพิ่งทำอะไร”
“ออกแบบอะไรเหรอ” เจียงหว่านเยวี่ยถามด้วยความสนใจ
“เดี๋ยวก็รู้เองแหละ” ซางอวี่ยิ้มทะเล้น
“ลึกลับจริงเชียว” เจียงหว่านเยวี่ยรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเรื่อย ๆ
“อืม”
พวกเธอแยกเสื้อผ้าของตัวเองได้อย่างง่ายดาย
จากนั้นก็เอาของใช้ส่วนตัวไปไว้ในห้องน้ำของแต่ละคน
ในห้องน้ำมีแค่โถส้วม ข้าวของอื่น ๆ ยังไม่ได้เตรียม นี่ก็เป็นพื้นที่ที่ซางอวี่ตั้งใจเว้นไว้ เธออยากลงมือทำระบบแยกพื้นที่เปียกแห้งด้วยตัวเอง
หลังจากเก็บของใช้ส่วนตัวหมดแล้ว ของที่เหลือก็ไม่เยอะแล้ว ส่วนใหญ่เป็นของใช้ในครัว
ในครัวมีโต๊ะกับเก้าอี้สี่ตัว ซึ่งช่างไม้ทำให้
ไม่มีตู้หรือที่เก็บของ
ซางอวี่เลยวางของไว้บนโต๊ะกินข้าวก่อน
ครัวมีประตูอีกบานหนึ่ง เป็นประตูหลัง เวลาหาฟืนเข้ามาจะได้ไม่ต้องเดินผ่านห้องนั่งเล่น
ซางอวี่มองดูครัวและพื้นที่กินข้าวที่กว้างขวางก็รู้สึกพอใจมาก
กว่าจะเก็บเสร็จก็ผ่านไปสองชั่วโมงกว่า
ท้องของเจียงหว่านเยวี่ยร้องจ๊อก ๆ เธอรู้สึกเขินเล็กน้อย